TÜRKÜN DESTANIDIR ÇANAKKALE

Emperyalizme karşı verilen bu savaşta çeyrek milyonun üzerinde genç fidanlarımız toprağa düşmüştür. Bizlere yabancı çizmesi öptürmeyen, yabancı bir emri dikte ettirmeyen, yabancı bayrağın gölgesine mecbur bırakmayan, türkülerimizi, türkçemizi ve Türkiyemizi hayatlarının bahasına hür ve müstakil bırakan kahraman atalarımızın ruhları şad olsun.

TÜRKÜN DESTANIDIR ÇANAKKALE

Alev alev tepeler sanki koptu kiyamet,
Boğaz‘da bir kavga var bir destanlik alamet,
Bir yanda işgal hirsi diğer yanda hürriyet

Arzusuyla yananlar kopardilar velvele,
Türkün kanla yazdiği destandir Çanakkale.

Çok nazlidir şu Boğaz, can damari vatanin,
Ordular kapişinca durduğu yer zamanin,
Haddi hesabi yoktur şehit düşüp yatanin

Kan döküldü çimene mermiler yüktür kola,
Türkün kanla yazdiği destandir Çanakkale.

Yer götürmez ordular yüklendiler Boğaz‘a
Ferman okuduk ferman saldiran Ingiliz‘e
Allah Allah! diyerek cümle döktük denize

Anzak, Fransiz gelsinler kim varsa gelsin hele!
Türkün kanla yazdiği destandir Çanakkale.

Bize ilahi nişan vücuttaki her yara,
Başliya baş eğdirdik süngüyle sere sere,
Döktük denize koştuk al bayrakla zafere

O aşki anlatamaz bin kez söylesek bile
Türkün kanla yazdiği destandir Çanakkale.

O merhamet ummani, o yiğitlik heykeli,
Bir elinde düşmanda sarar yarayi eli,
Mehmetçiğin göğsünde açmiş kirmizi gülü

Verme Boğaz‘i verme vatani yaban ele!
Türkün kanla yazdiği destandir Çanakkale.

Zirhlilar çelik kale, ateş saçar her yana,
Gürleyen toplar yeri göğü katar dumana,
Kalleş düşman göz dikmiş can evinden vatana

Kopmakta boran kopar yeryüzünde zelzele,
Türkün kanla yazdiği destandir Çanakkale.

Çiktik siperden kurşun yağmur gibi yağarken,
Allah Allah! diyerek saldirdik gün doğarken,
Ne muhteşemdi Mehmetçik Ingiliz‘i boğarken

Görkemli Türkü gören düşmanlar geldi yola,
Türkün kanla yazdiği destandir Çanakkale.

Işte evlat tarihin şanla, şerefle dolu,
Her evde vardir şehit ya da bir gazi oğlu,
Bir yanda Çanakkale, bir yanda Gelibolu

Nasip etti Yaradan bülbül kavuştu güle
Türkün kanla yazdiği destandir Çanakkale.

Bir yanda Hindu, Anzak, Zenci gelmiş uzaktan,
Bir yanda ayri düşmüş nişanlidan, ocaktan,
Bir yanda Kanlidere al renk almiş bayraktan

Çeyrek milyon şehidin kani karişti sele
Türkün kanla yazdiği destandir Çanakkale.

Bu Boğaz Türkün Vatan diyerek coştuğu yerdir
Gemilerin kalbine ateş düştüğü yerdir
Öl emriyle Mehmedin candan koştuğu yerdir

Kaldirdi Mehmet Çavuş mermiyi aldi bele
Türkün kanla yazdiği destandir Çanakkale.

Onsekiz Martta kalpten şahlandik, zafer gördük
Süngü takip düşmani toptan denize sürdük
Dağlar gibi yan yana vücuttan duvar ördük

Ressam Halil bu destan siğmaz cihanda dile
Türkün kanla yazdiği destandir Çanakkale.

Ressam Halil GÜLEL
Düsseldorf / 26.02.2000

Emperyalizme karşı verilen bu savaşta çeyrek milyonun üzerinde genç fidanlarımız toprağa düşmüştür. Bizlere yabanci çizmesi öptürmeyen, yabancı bir emri dikte ettirmeyen, yabancı bayrağın gölgesine mecbur bırakmayan, türkülerimizi, Türkçemizi ve Türkiyemizi hayatlarının bahasına hür ve müstakil bırakan, bu kahraman atalarımızın ruhları şad olsun. Her Türk şairi, ressamı, heykeltraşı velhasılı sanatçısı bu konuyu eserlerinde işlemelidir. Homeros’un Ilyadasından üstün bir eser yazılmalıdır. Çünkü, orada mesele “Güzel Helena” üzerinde dönüyordu, ama bizim gayemiz “Vatan Savunması”ydı ve verilen kurbanlar onbinlerle değil, çeyrek milyondan fazlaydı. O eserde hile desise vesaire vardı ama bizim yazdığımız destanda erdem, yiğitlik ve dürüstlük başta geliyor. Ben şahsım adına bir ÇANAKKALE DESTANI yazmaktayım. O eserlen ara sıra bölümleri siz değerli okuyucularıma sunacağım. Görüşleriniz benim ve eserim için çok önemlidir. Teşekkürler. Halil GÜLEL

ÇANAKKALE’DE BÜLBÜL

Tan yeri ağarırken bir ezan vaktiydi
Yürekler siperlerde atıyordu bülbül.
Can alıp vermenin en ince bir yeriydi
Ol toplaryeri göğü katıyordu bülbül.

Birden çelik ağızlar kustular ateşi
Göz gözü görmez oldu gökte gördük taşı
Kopmaktaydı kol bacak kopmaktaydı başı
Koyun koyuna Mehmet yatıyordu bülbül.

Asırlar geçse asır Türke has bir destan
“Türk öldü!” derken kalktı, Türkü gördü cihan
Binbir vahşetle gelmiş saldırmakta düşman
Mehmedim denizlere itiyordu bülbül.

Çanakkale bir boğaz hem yanar hem donar
Emperyalist ordular gelip ona konar
Can pazarı çok ucuz tarih bizi dener
Düşman zırhlısı bir bir batıyordu bülbül.

Toplamıştı İngiliz her renkten askeri
Kana boyadı kana Türke ait yeri
Almak kolay mı bizden can sağken diyarı
Bir ocak sönse bini tütüyordu bülbül.

Dikmiştiler düşmanlar İstanbul’a gözü 
Cehenneme çevirdi karayı denizi
“Allah Allah!” dedikçe gülüyordu yüzü
Süngü takan Mehmedim yetiyordu bülbül.

Çeyrek milyondan fazla Mehmet oldu şehit
Emperyalizme karşı yıkılmaz bir anıt
Kim verir, destan üstü vatan için yiğit
Türkün borazanları ötüyordu bülbül.

Bir metre kare toprak altı bin kurşuna
Hedef oldu bu vatan boyandı al kana
Her kan damlası bir gül döndü gülistana
Kırmızı gül o kandan bitiyordu bülbül.

“Dönmek yok! Allah Allah! Süngü tak en öne
Kınalı koçlar geldi harp denen düğüne
Bizden selam olsun hem geceye hem güne
Mehmedim kaşlarını çatıyordu bülbül.

Diktirmedik ocağa diktirmedik incir
Bir yerine on düştük yüreklerim sancır
Aç yaşadık, hür olduk, vurdurmadık zincir
Düşmanlar önümüzde yitiyordu bülbül.

Bülbül altın kafessiz vatan Çanakkale
Oluk oluk kan döktük rengi verdik güle
Bu memleket bizimdir verdikçe el ele
Mehmedim al bayrağı tutuyordu bülbül.

Ressam Halil GÜLEL
Düsseldorf / 17.03.2005

EL SALLIYORDU

Bu gece anamı gördüm rüyâmda
Sisler arasında el sallıyordu.
Kar boran kesmişmiş yolu yaylamda
Bahar yakın diye dal sallıyordu.

Yanımda mendili anamın sesi
Dokundukça bana sanki busesi
Memleket havası onun kokusu
Bülbülü ağlatan gül sallıyordu.

Denizler kudurdu denizde ateş
Parça parça beden parça parça taş
Uçmakta göklere yanımda kardeş
Toprak kıpkırmızı al sallıyordu.

Yarım milyon insan kanlı boğazda
Ne yapıyor deme karda ayazda
Döğüşür denizde tepede düzde
Gözyaşından akan sel sallıyordu.

Ben gördüm anamı hem de ufukta
El açmış duada - değil uzakta
Yeni Zelandalı aynı kucakta
Toprakta perçemi yel sallıyordu.

Ey anam bu düşün sonu hayırdır
Düşmanlar karşıda önüm bayırdır
Yanan yurt bizimdir – bizim çayırdır
Patlayan o toplar yol sallıyordu.

Ressam Halil GÜLEL
Düsseldorf / 24.09.2004

O BAYRAK

Ne bir bez parçası ne de boş şeydir
Rengi kanımızdan aldı o bayrak
Unutma evladım bey olan beydir
Şehitten şehide geldi o bayrak

Kimsenin bayrağı bez değil bizde
Saygımız sonsuzdur saygımız özde
Yanıyor yüreğim yanıyor közde
Sevgiden bir eser oldu o bayrak

Destanlar destanı bir Çanakkale
Çeyrek milyon şehit verdik el ele
Öfkemi kabartma sabrımı hele
Aleme bir şöhret saldı o bayrak

Üstte gök çökmese altta yağız yer
Bayrağım namustur her şeye değer
Onunla bu Türklük cihana sığar
Gözlerimden yaşlar sildi o bayrak

Vatan demek bayrak demek hürriyet
Milyonlar mevcuttur can kurban elbet
Ya kuzgun leşe ya başa bir devlet
Yoksa iş başa mı kaldı o bayrak.

Ressam Halil GÜLEL
Düsseldorf / 24.09.2004
(Çanakkale Destanı)

SAYFA BAŞI


Yazarın diğer yazıları:

Olgun İnsan
İnsan, güzellik ve yokluk

   
SAYFA BASI