|
Araftaki Nesil
“Kökü mazide olmayan her insan memleketine ve başka
memleketlere yabancıdır.” (Cemil Meriç)
Sen, bir kere gurbete çıkmış bir daha dönmemişlerin çocuğu;
sende bizim toprağın kokusu var, sen bizim bağın fidanısın.
Söyle çocuk; nedir derdin? Konuş çocuk dilin var ağzında;
dillen, söylen, haykır, ağla gerekirse... Susma, bana öyle
bakma! Ben bu bakışları tanırım... Bu elâ gözlerin kelâmsız
dili yaralar beni.
Dilimi sana çok gören diller, dilim dilim olsun, lal
olsunlar!
Birşeyler yitirmiş insanlar gibi aranıyorsun. Yitiren sen
değilsin, yitiği olan benim! Sen benim yitik neslim, sen
benim heba olan istikbâlim; ben senin kaybolan mazin...
Bu soğuk çehreler, bu donuk bakışlar ağlatır lâkin
ağlamasını bilmezler! Bilesin ki evlat; takviyeli
kahkahalarla sürdürülen hayatın buradaki akibeti beterdir!
Dünyaya ağlayarak gelen sevdiklerimizi biz, gözyaşıyla
dünyadan yolluyoruz. Ağlamak; sevmek, ağlamak; merhamet,
ağlamak; hayatı anlamaktır. Birileri sana gülmeden, ben
senin ağlayanın, akan gözyaşın olmak isterim.
Ey benliğini yitirmiş, kendini tüketmiş insan! Seni yeniden,
sana ve sonsuzlaşan hayata götürmek isterim.
Ey kendinden bihaber, bu dünyanın yabancısı, öteki, yaban
çocuk; kaldır başını! Kaldır başını; sen benim dik duran
başım, ben senin ağrıyan başın, sen benim aydınlık
geleceğim, ben senin uykusuz gecelerin...
Seni yarınlarda bu iklimde töresine bağlı, eşine sadık,
kıblesi belli Türk görmek isterim.
Ben senin kaybolan hafızan, ben senin idrakine vurulan
zincire inen balyoz olayım... Sen benim Çılgın Gençliğim,
fakat çıldıranım olma!
Sen yerdeki ekmeği kaldıranım ol, ben onu öpüp başına
koyanın olayım. Ben senin alnından öpenin, sen de uzanan eli
öpenim ol.
Şu ar damarı çatlamış, haya perdesi yırtılmış dünyada,
mahremiyetine örtülmüş perde olmak isterim.
Sen, sen ol; kendini bil, hakkını bil, halkını bil!... Seni
senden alırlar diye yatağım diken, yastığım taştır bana...
Toprağından sökülmüş bir başka iklime dikilmiş çocuk;
derdini bilmez, kendini tanımaz, kendisiyle kavgalı,
dünyasıyla kavgalı çocuk; sen benim dava’m, sen benim
kavga’m, benim ‘Kızıl Elma’msın!
YAZARIN
DİĞER
YAZILARI:
 Araftaki
Nesil
Yunus
M.’nin Sırtından ve Ardından
Kültürel
Genetiği Değiştirilen Türk
Dinime
Söven de Kalan Sağlar da Bizdendir
Su
Ya
Bir Yol Bul, Ya Bir Yol Aç, Ya da...
Muhsin’in
Nesli
Kendini
İfade Edemeyen Müslümanın Tarifi?
İhtiyaç,
İhtiras, Sapkınlık
Sen, Sana Emanet
Bu
Vebal Kimin?
Vicdan
Ayaklanması
Bir
İnsan İnşa Etmek
İhanetlik
Bizdedir
İmam
Hüseyin
SAYFA
BASI
| 
