Dostlar veya Muhsin Ceylan


Önce bugünün hatırasına birkaç söz:
Hüseyin gibi dostu olanın Kerbela gibi derdi vardır. Bugün Hz. Hüseyin’in şehadet günü, bugün hakkın batıla galebe çaldığı gündür. Hüseyin’in derdi derdimiz, davası davamızdır ve Hüseyin bizim dermanımızdır. Kerbela’ya, şehitlere, Hüseyinlere ve dostlarına selam olsun...

         * * * * * *

“Onlar şerrinden emin oldukları için eski dostlarını kendilerinden uzak tuttular. Şerrinden korktukları için de eski düşmanlarını kendilerine yakın tuttular. Yakın tutulan düşman dost olmadı; ancak uzak tutulan dost, düşman oldu. Dostsuz kaldılar ve yıkılmaları mukadder oldu.”  (Ebu Muslim Horasani

Gittiği yolun turabı olduğum Ebu Turab, “Dostları yitirmek gurbete düşmektir” demiş.
Ben sılada gurbetde,
Diyarda gurbetde,
Bende gurbetdeyim.

Dostlarımın dostluk telakkisi değişti; yeni dostlar edindiler. Veysel’in, “Dost dost diye sarıldığı nicesi”lerin bizdekileri, yeni dostlarıyla kucaklaşınca, biz gurbete düştük.

Gözleri yükseklerde olanlar bizi görmediler. Din değiştirmedik dediler ama kıble değiştiler; bizden yüz çevirdiler...

Bizim dostumuz, dostuna yüz karartmaz, dostunun yüzünü kara çıkarmazdı. Bizim karagünde yüz ağartan dostlarımız şimdi siyah-beyaz resimlerde kaldılar.

Gardaşın var, bacın var, akraban, arkadaşın var, eşin, evladın var, anladık... Dostun da var mı, dostun?...

Bizim gökyüzümüz bazen bozarsa da, geceleri kararır gündüzleri aydınlanırdı. Bizim bahtımız ya kara, ya da ak olurdu.

Resimlerimiz de siyah-beyazdı bizim... Ah o siyah-beyaz resimlerimiz bizim, Muhsin’im...
O renksiz resimlerde gençliğimizin bin bir rengi, aşkımızın alı, moru, sarısı, sevdamızın karası, esmeri, kumralı vardı. Sadece o kadar mı?..  Hatta davamızın sağı ve solu vardı o resmimlerde Muhsin’im...

Fakat sadece dertlerimiz... sadece dertlerimiz ya kara idiler, ya da ak: Ya cehennemlik ya da cennetlikdi dertlerimiz. Şimdiyse elvan elvan, kendimiz gibi araftaki dertlerimiz...

Galip Abi de dağın eteğine terkedilen dava’nın başında beklemede hâlâ yapayalnız, adamlar çoktaan zirvede... Osman Abi gibisi var mıydı devrinin en renkli Serdengeçti’si... O nesilden Yusuf’u kimler tanır, Dursun’u kaçı bilir, bu nesillerin?...  Ancak siyah-beyaz resimlerdeki dostların yüreğinde bir kurşun yarasıdır, iki damla gözyaşı ve fatihadır onlar...

Ali sürgün gitmişti Frengistan’a, Akif’inki bir zorunlu göç idi Mısır’a... Muhsin karlı dağ eteklerinden, Ebuzer sürüldüğü çölden geri dönmedi...

Gençliğim... Sadece gençliğim mi Muhsin’im.... Dostlarım da siyah-beyaz resimlerde kaldı.

Not: Bu müstesna gün (10 Muharrem) münasebetiyle bölümler halinde devam edecek olan yazımıza birkaç günlüğüne ara veriyoruz.


 YAZARIN DİĞER YAZILARI:

Dostlar veya Muhsin Ceylan
Global Düşünebilmek, İnanabilmek ve Yaşayabilmek
Kılıfına Uydurmak
Ezber Bozan Adam
İnsan Öldü mü?
Kültürel Aidiyat Farklılığı (2)
Kültürel Aidiyat Farklılığı (1)
Ötekine Göre İrade Beyanı
Sessiz Çoğunluğun Sesi Thilo
Avrupa’da Ramazanlaşmak
Nesillerin Kimlik Dili
Müslümana Karşı Müslüman!
Araftaki Nesil
Yunus M.’nin Sırtından ve Ardından
Kültürel Genetiği Değiştirilen Türk
Dinime Söven de Kalan Sağlar da Bizdendir
Su
Ya Bir Yol Bul, Ya Bir Yol Aç, Ya da...
Muhsin’in Nesli
Kendini İfade Edemeyen Müslümanın Tarifi?
İhtiyaç, İhtiras, Sapkınlık
Sen, Sana Emanet
Bu Vebal Kimin?
Vicdan Ayaklanması
Bir İnsan İnşa Etmek
İhanetlik Bizdedir
İmam Hüseyin