Hakikat Çıplak!

Kapıda bir müddet beklettikten sonra uzun muşamba önlüğünü giymiş olarak dışarı çıktı. Beklettiğinden dolayı özür beyan ettikten sonra kendisini takdim etti. İnsanlarla ilk defa tanışırken , söylediklerine değil de, hareketlerine dikkatim odaklandığından, telafuz edilen isimleri o anda unutuyorum veya duymuyorum. Benim yaşlardaki bu mütevazi şahsın da ismini o anda hafızam kayıt altına almadı veya oralık olmadım. Fakat benden de aynı şekilde karşılık beklediğini anladığımdan, gecikmeden cevap verdim.

-Benim de adım, Mahmut Aşkar...

İsmini unuttuğum, fakat ömrü billah simasını unutmayacağım adam, bu fakirin ismini duyunca bir hoş oldu... Merak ettiğiniz bir insanı ummadığınız bir zaman ve ortamda karşınızda görünce siz nasıl olabilirseniz, karşımdaki kişi de o şekilde oldu:

-“Kitaplarınızdan tanıdığım sizi çok merak ediyordum” deyince, bu sefer de ben tatlı bir şaşkınlık geçirdim. Bizim gibi çok az okuyan bir toplumda bir yazar için bundan daha güzel iltifat ne olabilirdi ki... İşinin erbabı adam, fazla zaman israf etmemek adına;

-“Siz bu durumdan nice kitap konuları çıkarırsınız” dedi ve içeri girdi.

Bana da, onu takip etmekten başka seçenek yoktu zaten. Beton ve ıslak zeminde önce diz boyu çizmeleri giymem gerektiğini nazik bir dille söyledikten sonra önlüğü giymemde yardımcı oldu. Plastik eldivenlerin ve ağız maskesinin yerini gösterdi... Eldivenleri giydim, maskeyi takdım, heyecanımı metanetimle bastırmaya çalışırken, içerdeki havanın soğukluğu kadar ağırlığı da üzerime çöküyordu. Kendisine asistanlık yapacağım adam, bana ne yapmam gerektiğini ve nasıl yardımcı olabileceğimi ayrıntılı bir şekilde anlattı. O, içinde bulunduğumuz olağanüstü duruma göre son derece rahat iken, ben son derece gergin olmama rağmen bunu hissettirmemeğe gayret ediyordum.

Hakikatı bilmek başka, onunla yüzyüze gelmek, karşılaşmak başkadır... İşinin ehli, inanmış adam besmele çektikten sonra yanyana sıralanmış dolap kapaklarından birini açtı, takriben iki metre uzunluğundaki tahta kaplı hakikatın bir ucundan da ben tuttum; onu çıplak ve soğuk odanın ortasına yapılmış olan yere yaklaştırdık. Hocam bir taraftan bantla yapıştırılmış kapağı açarken, dieğer taraftan da bana işin bu safhasında yapmam gerekeni izah ediyordu. Nihayet kapak açıldı ve ben libassız hakikatle karşı karşıyaydım. Her defasında değişik kumaşlar ve renklerle örtülü hakikat şimdi “ilkgün”kü gibiydi: Çıplak! Sadece o ilkgün’de çığlık atarak kendinden haberdar eden hakikat, şimdi “songün”de ölü sessizliğine bürünmüştü. Şimdi çığlık atanlar, onu yolcu edenlerdi...

Daha düne kadar geleceğe dair planlar kuran, hesaplar yapan, hayalleri olan bir adamdı o... Dişiyle tırnağıyla mücadele verdiği bir ömür bırakmıştı geride... Şimdi ne dişiyle tırnağıyla kazandığı dünya malı, ne de en kıymetli varlığı evlatları, onu bu yolculuktan alıkoyamamışlardı. Gürlediği zaman etrafındakiler onun heybetinden titrerlerdi ama artık susmuştu bir kere ve son kere... Sert ve keskin bakışları yetiyordu aslında herşeyi anlatmaya... Şimdi artık kapamıştı gözlerini bir defa ve açmamaya kararlıydı son defa!.. Balyoz gibi yumruklar şimdi düştüğü yerden kalkmıyordu artık... Herşeye diyecek bir sözü, itirazı olan adam, şimdi ne yapsan itiraz etmeyen, ses çıkarmayan, karşı koymayan ölü gibiydi adeta...

Artık ne, “gibi” yakıştırmam, ne de, “adeta” benzetmem, karşımdaki çıplak hakikatı örtbas etmeğe yetmiyordu! Hocamın ikazıyla irkildim:

-Mahmut Bey, şimdi de merhumu bana doğru kaldır ve suyu yıkadığım yerlerin üstüne tut!

O değerli dostun yerine, bir ara kendimi yıkıyoruz zannettim: Hakikatın bu derecesini çıplak gözle görmek, görebilmek: Ölmeden ölebilmek!... Bütün dünyalıklardan ve dünyadan sıyrılarak diriyken ölmek... Korktum! Hazırlıksız ölmüş olmaktan korktum. Toprağa gidecek olan kendi hakikatimin benden bir cisim olduğunu anlayınca korktum, ölümden değil... Şimdi biz, çıplak hakikatı bir daha, bir daha yıkıyorduk.

-Mahmut Bey dedi hocam, “görüyor musun, müslümanlar yıkandıktan sonra yüzlerine nur geliyor.”

-Elhamdülillah...

Dünyaya ve dünyalıklara “songün”de elveda diyen hakikat, yine “ilkgün”kü gibi anadan üryandı. Doğduktan sonra bir parça beze sarılan insan, öldükten sonra da birkaç parça beze sarılmalıydı... Fakat bu “ölen” hakikat değil, hakikatı görmek içindi.

“Siz bu durumdan nice kitap konuları çıkarırsınız” diyen hocama;
-Ben buradan sadece ibret dersi alarak çıkıyorum” dedim ve ilave ettim:
-Hakikati görmek, onunla yüzleşmek isteyenler, giydirilmiş, örtülmüş, ambalajlanmış şekliyle değil, çıplak hâliyle tanış olmalıdırlar.



 YAZARIN DİĞER YAZILARI:

Hakikat Çıplak!
Benim Farkım, Sesli Düşünmektir
Hâkim Medeniyetin Hâkimiyeti
Gençlik Liderini Arıyor
Siyaseten ve Hakikaten Batı Avrupa Türkleri
Müslümanın Dirilişi
İnandığınız gibi misiniz, yoksa Yaşadığınız gibi mi?
Global Düşünebilmek, İnanabilmek ve Yaşayabilmek (3)
Global Düşünebilmek, İnanabilmek ve Yaşayabilmek (2)
Dostlar veya Muhsin Ceylan
Global Düşünebilmek, İnanabilmek ve Yaşayabilmek