Medeniyet Ülküsü

“Ben bu mazlum medeniyetin sesi olmak istiyorum” (Cemil Meriç)

Doğruları anlamak için sadece kitaplardan okumak veya büyüklerden dinlemek bazılarına göre yeterli olmuyor. Telkin edilenlerle görüp götürdükleriniz farklılıklar arz ettiğinde; hangisinin doğru, hangisinin yanlış olduğunu tesbit etmek size düşer. Biz de, “Soğuk Savaş” dönemi dünyasının sıcak ideolojik ortamından gelen, “Demir Perde” veya Sovyetler Birliği ve müteffiklerinin çöküşüne şahit olduğumuzdan, Müslüman-Türk kimliğiyle Avrupa’da yaşamanın ne demek olduğunu görmüş olmamızdan ve bizatihi Batılı entelektüellerin ağzından bu materyalist dünya görüşü ve hayat tarzının iflasını dünya gözüyle duymuş ve görmüş olmaktan dolayı kendimizi şanslı görüyoruz.

Bu “şanslı” oluşumuzun veya kendimizi öyle hissetmemizin temelinde kıskançlık veya rekabetten kaynaklanan bir gerekçe yoktur. İnsanlığı felakete sürüklemekte olan bu gidişatın yanlış ve “çıkmaz sokak” olduğunu, bizden evvel Batı dünyasının önde gelen düşünürlerinin üstüne basarak söylemeleri, bizim gibi düşünenlerin işini kolaylaştırdı. Diğer taraftan dünyadaki gelişmelere çıplak bir gözle bakıldığında bile, bu “son uyarı”nın haklı sebepleri görülecektir. Bizi, daha çok kazanmak, sahip olmak, sömürmek ve tüketmek üzerine kurulu, maneviyattan yoksun, Tanrı korkusu olmayan bir dünya düzeni korkutuyor. Yeri gelince, halk arasında; “Kork Allah’tan kormayandan” derler. Şimdi ise eskisinden daha vahim bir boyutta, Allah korkusu olmayanlarla insanlığın başı derttedir.

Şimdi özünde Allah korkusu ve rızası olan bir medeniyetin ülkücülüğüne sevdalanmanın zamanıdır!

Sadece iklim olarak değil, beşerî olarak da dünyanın harareti giderek artıyor...  Bu sefer dünkü refah düzeyini kaybetmeye başlayan Batılı ülkelerde şiddetli sosyal çalkantılar başgösteriyor.  “Tunus’da, İsrail’de, İngiltere ve Yunanistan’da bir neslin tamamı için anlaşılan o ki, hayat anlamsızlaşmaya başladı ve yaşamaya dair inanç kayboldu. İnsanlar ekonominin değil, ekonomi tekrar insanların hizmetinde olmalıdır (*)”. Küreselleşen dünyada sermayenin insan üzerindeki bu derece hükümranlığına isyan artık entelektüel boyutlara ulaştı. Bahsi geçen ülkelerde gençliğin muhtemelen; “Yaşadığı hayatı anlamsız hissetme duygusunun altında ise, insanın kendisini bir nesneye dönüştürmüş olması yatmaktadır (**)”.

İnsanı nesnellikten kurtarıp, “Eşref-i Mahûkat”lığını tekrar kendisine iade edecek iddiasında olanlar, medeniyet projelerini insanlığın istifadesine sunacak seviyeye getirmelidirler artık...  Ferdiyetçiliği yeğleyen bir medeniyet anlayışı yerine, cemaati, toplumu, birlikteliği tercih ve teşvik eden medeniyet anlayışımızı yeni nesiller kendilerine ülkü edinmelidirler.

Bazılarımızın severek, bazılarımızın kerhen kabullendiği, bazılarımız da hiç kabullenmese yine de, midemize ve beynimize kadar sirayet etmiş bir “Batı Uygarlığı” gerçeği var. Bir başka gerçek ise, Batılı hayat tarzının ölesiye teşvik ettiği tüketim çılgınlığı yüzünden, artık kendi bağrından çıkan düşünürlerin bile bu son durumu, “Çöp Sepeti Uygarlığı” diye adlandırmış olmalarıdır. “Bana fırlatıp attığın şeyi söyle, sana kim olduğunu söyleyeyim.(***)” diyor, Fransa’nın ünlü düşünürü. Bir başka izah tarzı ise; sen bana ne kadar çöp ürettiğini söyle, ben sana ne kadar kalkınmış olduğunu söyleyeyim, gibi bir şey olsa gerek...

Fikrî/ideolojik cereyanların damgasını vurduğu, bilhassa 1960-1990 yılları arasındaki Türkiye’de tamamıyla ithal veya karma ideolojilerle hedeflenen sonuçlara varılamayacağı gerçeğinden ders çıkarılmalıdır. Batı’nın hem kendi içinde giderek zayıflayan özgüveni, hem de özellikle İslâm dünyasında bunca ibret ve elem verici badirelerden sonra kaybettiği itibarı gözönüne alındığında, Türk-Batı veya İslâm-Batı karışımından mütevellit, her türünden sentezin başarılı olamayacağı bilinmelidir. İlham kaynağı Batı veya Batı’daki fikrî gelişmeler olan Türk-İslâm sentezinin, “Millî-İslâmî” adına ve savunucularının samimiyetine rağmen, niçin başarılı olamadığı üzerinde yeniden tefekkür edilmelidir. Yine dünün “İslâmî” veya “İslâmcı” hareketlerinin önde gelenlerine bugün “Abdestli Kapitalizm” veya Kalvanizm yakıştırmasının asıl sebebini, (Prof. S. Ökten’in dediği gibi) İslâm’a yamanan Batılı değerlerde aramak gerek.

(*): Prof. Heinz Bude, No Future war gestern, Die Zeit, 25.08.2011
(**): E. Fromm, Çağdaş Toplumların Geleceği, s. 100
(***): Jean Baudrillard, Tüketim Toplumu, s.40

Not: Konuya devam edeceğiz..


 YAZARIN DİĞER YAZILARI:

Medeniyet Ülküsü
Batı ve Batılı Değerler Tükenirken...
Benden Alkış Bekleme
Güvercinin Aşkı ve Karganın Leşi (3)
Güvercinin Aşkı ve Karganın Leşi (2)
Güvercinin Aşkı ve Karganın Leşi
Hakikat Çıplak!
Benim Farkım, Sesli Düşünmektir
Hâkim Medeniyetin Hâkimiyeti
Gençlik Liderini Arıyor
Siyaseten ve Hakikaten Batı Avrupa Türkleri
Müslümanın Dirilişi
İnandığınız gibi misiniz, yoksa Yaşadığınız gibi mi?
Global Düşünebilmek, İnanabilmek ve Yaşayabilmek (3)
Global Düşünebilmek, İnanabilmek ve Yaşayabilmek (2)
Dostlar veya Muhsin Ceylan
Global Düşünebilmek, İnanabilmek ve Yaşayabilmek