Divan Sohbetleri
Her Pazar
Saat: 21.30
"türkshow'da"

Aşk Medeniyeti

Bir millet düşünün ki, topluca  din olarak İslam’ı benimsedikten takriben yüz sene sonra dünün Rumeli dedikleri bugünkü Anadolu topraklarına önce kabileler halinde göç ederek yerleşmeye başlıyor, bilahare Bizans gibi bir imparatorluğun gücünü zamanla doğudan batıya doğru küçülterek nihayetinde varlığına son veriyor.

Bir coğrafya düşünün ki, insanlık tarihinin hep merkezi olmuş; dinlerle birlikte medeniyetler doğmuş, devletler kurulmuş, kültürler, kavimler içiçe geçmiş; bütün bu hadiselerin hem beşiği hem de mezarı olmuş topraklar... Başka bir ifadeyle, dün olduğu gibi bugün de dünyanın en karmaşık bölgesi.

Sizden önceki birçok kavimin ve inanç kültürünün hakim oldukları bu topraklara siz millet olarak gelip yerleşiyor, varlığınızı muhafaza ediyor ve tarihin akışını değiştirecek başka bir medeniyetin temellerini atıyorsunuz.

Türk milletinin değişik boylarına mensup olan sizler de, Horasan’dan Yesi’ye (Kazakistan), Arabistan diyarından Kafkaslara kadar İslam’la şereflendiren başka Gönül Erleri vardı. Muhabbet, merhamet ve sevgiyle muamele görenler, gittikleri yerlerde aynı değerlerle mukabale ettiler.

Bunun ilk meyvelerini Mevlana’da gördük: “Sevgiden tortulu, bulanık sular, arı duru hale gelir, sevgiden dertler şifa bulur/Sevgiden ölü dirilir, sevgiden padişahlar kul olur.”. Bu medeniyet, bulanık gönülleri ve zihinleri berraklaştırdı, merhameti ve sevmeği öğretti. Yaratan’ın merhametine nail olmak isteyenler, diğerlerinden merhameti esirgeyemezdi. Acıma duygumuz öyle bir noktaya ulaştı ki; “Biz, Hakk’a küfran-ı nimette bulunmuş olan kafirlere dahi acırız” dedi Mevlana.

Buna Yunus Emre’den Hacı Bektaşi Veli ve daha nicelerinden (çoğumuzun ezberinde olan) alıntılarla ilaveler yapabiliriz. Okuyup anlamamak, anladığını ise uygulamamak, günümüz Türk aydınına has bir özellik olsa gerek. Türk aydını, kendi bağındaki meyvelerden bihaber, komşu bağdaki meyvelere ağzı sulanan bağcıya benzer. Fikirler, buluşlar, düşünceler, günün şartlarına göre yeniden yorumlanır, ilaveler yapılır ve uygulanırsa, toplumda maddi ve manevi kalkınma gerçekleşir. Sanayilleşme süreci mekanik çağdan makinaya, şimdi de elektronik çağa geçtiği gibi, düşünce sistemleri de zamanla gelişip değişmektedir.

Epey zamandan beri medeniyet arayışı içinde olan biz Türklerin bildikleri, ezberlediklerimizden ibarettir ve onlara ilave edebileceğimiz yeni bulgularımız da henüz yoktur. Mesela; 13. yüzyıl Anadolu düşünürlerinden ilham alarak önce 21. yüzyıl Türkiyesi, daha sonra dünyasına medeniyet projeleri sunabilirdik. Sekülerimizin de, dindarımızın da dilinde bir tekerlemedir dönüp duruyor Yunus: “Biz kavga için değil, sevgi için geldik”.  Avazımız çıktığınca haykırıyor; “Yaratılanı severiz Yaratan’dan ötürü” ve inadına birbirimizle olan kavgamızı da sürdürüyoruz. 

Hıristiyanlığın, “Sezar’ın hakkı Sezar’a, İsa’nın hakkı İsa’ya” kuralındaki, dünya kraldan, ahiret Tanrı’dan sorulur ölçüsü, bizim medeniyetimizde geçerli değildir. Bizde insan, sadece kainatın sahibi herşeyin üstündeki ve herşeyden üstün olan Allah’a kuldur. Krallar da dahil, herkes neticede Allah’a hesap verecek.

Hz. Ali, Malik’ül Eşter’i Mısır’a vali tayin ederken ona yazdığı Mektup (Ahit Name)’da, halka karşı adil ve merhametli davranmasını öğütledikten sonra halkın iki ayrı sınıftan oluştuğunu ve bunların; “Bir kısmı dinde kardeştir sana, öbür kısmı yaratılışda eştir sana.”  diyordu. Hiyerarşik-otokontrol sistemin denklemini de şöyle kuruyordu: Senin mevkin onlardan (halktan) üstün; seni bu işe memur edenin mevkii senin mevkiinden üstün; Allah’sa vali tayin edenden de (Hz. Ali bununla kendisini kastediyor) üstün...”.

Bizi tahakkûmu altına alan medeniyet bu anlayıştan yoksundur. Çünkü kuralı baştan öyle koymuşlar: Dünya kraldan, ahiret Tanrı’dan sorulur. Kendilerini buna (Tanrı adına) inandırmakla kalmamış, neredeyse bizim de tamamımızı inandıracaklardı. Peygamber Mektebinin talebesi Ali ne diyordu: Vali (mevki olarak) halktan üstün, valiyi tayin eden Halife de (yine mevki olarak) validen üstün, Allah ise Halife”den (Kraldan) üstün. İşte bu terazi yanlış tartmaz!

Günümüz insanlığı din ve ırk farkından bağımsız olarak adaletsizlikten intizardır. Merhametin olmadığı yerde adalet olmaz! Günümüz insanı bunalımdadır. Muhabbetin olmadığı yerde insanlar kalabalıklar içinde olsalar da, yanlızlığa terk edilirler. Muhabbet ise, karşılıklı saygı ve sevgi demektir. Dün, Orta Asya’nın derinliklerine kadar gelerek bizi şereflendirenlerin de, Roma diyarını bize Türk yurdu olarak kazandıranların da dünya görüşleri, hayat ölçüleri, merhamet-muhabbet-sevgi üzerine kurulmuşdu. Allah aşkına yardım ettiler, acıdılar, derdimizle hemhal oldular, bizim muhabbetle gönlümüzü fethettiler, onlar Allah için bizi sevdiler, biz de onları.. Onlar bizi, biz de Anadolu’yu dün böyle fethettik ve Aşk Medeniyeti dün böyle doğdu.

Bu, 21. yüzyıla sunulacak Medeniyet Projemdir benim.

YAZARIN ÖNCEKİ YAZILARI: