Bu Günden Korkuyordum

     Ülke topraklarının işgal edilmesinden bu kadar korkmuyordum. Çünkü biliyordum ki; işgalci ne kadar güçlü olursa olsun, ehl-i vatan kadar yürekli ve cesur olamaz, onun öz yurdu uğruna göğsünü siper etmesi karşısında, işgalci sipere sinecek ve neticede er veya geç, geldiği gibi defolup gidecekti.

     Aman töre elden gider, din elden gider, diyerek yasakların arkasına sığınanlara, başkalarıyla tanışmaya, buluşmaya, yüzleşmeye korkanlara fazla itibar etmez, ürkekliğine, kendine ve kendinden olanlara güvensizliğine ve özünden bihabersizliğine acırdım. Çünkü biliyordum ki; kapalı toplumlar ve kültürler, şayet diğerleriyle tanışır ve karşılaşırsa kendini yeniler, ufku genişler, mukavameti artar, dostu ve düşmanı daha yakından tanımış olur.

     Kendi farklılıklarını görmekten, kabullenmekten, dile getirmekten ürken, onlarla biraraya gelmekten korkanlardan korkuyordum. Çünkü biliyordum ki; aynı tarihi, coğrafyayı ve değerleri paylaşanlar karşılıklı biraraya gelmeseler, günün birinde onları, birileri karşı karşıya getirecekti.

     Şair, “Değmesin mabedimin eline namahrem eli” diyerek zamanında haykırırcasına ikazını yapmış olmasına rağmen, işgalci güçlerin kirli çizmeleriyle mabedimi çiğnemesi de beni  o kadar korkutmadı. Çünkü tarihî tecrübelerime dayanarak biliyordum ki; bu barbarlıklıklar ve çirkeflikler karşısında teslimiyetçi ruhun  yerini hürriyet aşkı, inançsızlığın yerini iman ateşi, gafletin yerini hidâyet alacak, direnç noktamız olan mabedler, namahremin kirli elleri ve emellerinden kurtarılarak, hür vicdanımız ve pak imanımız gibi olacaktı.

     Ölmekten ve öldürülmekten korkmuyor, sadece nahak yere öldürülenlere yüreğim yanıyor, öldürenleri nefretle  lanetliyordum. Her ölenin arkasından mukaddesatını savunacak yeni adayların çıkacağını ve katillerin akıttıkları kanda birgün mutlaka boğulacağını ve zulmün hiçbir zaman payidar olamayacağını da biliyordum. Gelecek nesiller için, “onlar vatanları, hürriyetleri, mukaddesatları ve sizlerin istikbali için işgalçi güçlere karşı kahramanca çarpışarak şehit oldular” diye tarihe not düşecektim.

     Sayfalar dolusu kitaplarda, çarşaf çarşaf gazetelerde dinime hakaretlerden, Peygamberime çizgi çizgi küstahlıklardan rencide oldum ama korkmadım! Bu din, nice hâyâsız saldırılara maruz kalmasına rağmen hâlâ dimdik ayaktadır. Ben, İslâm’ın yok olmasından korkmuyor, müslümanın dize gelmesinden korkuyordum. Çünkü biliyordum ki; Din Gününün Sahibi, o güne kadar onu zaten koruyacaktı.

     Hakaretlere, küstahlıklara ve sömürgeci zihniyete karşı seviyeli protestolardan, şahsiyetli tavırlardan memnun oldum ama elçilik binalarının işgalinden, milletleri temsil eden bayrakların yakılmasından korktum. Çünkü biliyordum ki; provakatörler, dünyaya “Müslümanın Çirkin Yüzü”nü göstermek için bu manzarayı hedeflemişlerdi. Bu gayeye hizmet eden hainleri, gafilleri ve cahilleri lanetledim.

     Batı’nın “Alevi, Sünni, Şii Müslüman” demesinden rahatsız olmuş ama korkmamıştım. Aynı ağız ve zihniyetle müslümanı sınıflandıran “müslümanlar”dan korktum! Düşmanın, müslümana reva gördüğü ne alçakça işkencesinden ve ne de mabed bombalamasından bu kadar korkmamıştım.

      “Müslüman”ın cami bombaladığı, namazda saf saf Allah’a yönelmiş müslümanların kanının akıtıldığı günden korkuyordum. O gün, bugündür! Şimdi ben, tarihe nasıl bir not düşecek, gelecek nesillerime ölenler ve öldürenler için ne diyeceğim?...

YAZARIN DİĞER YAZILARI: