“Dava”sını Kaybeden  Adam

“Bizi yakar bizim ataş
  Değilmiyiz hep bir kardaş” (Aşık Veysel)

Eskiden kalma bir alışkanlıktır; “Muhterem/değerli/kıymetli dava arkadaşlarım...”. Bu bir avuntu, bir tesellidir. Başkasını aldatmak olmasa da maziyi yadederek kendisini kandırmaktır. “Muhterem”in kendisi muteber bir sıfattır ki, elüstü, gözüstü ve başüstü muameleye layıktır. Uğruna baş koyduğumuz değerlerimiz vardı ki, doğrusu değerdi!... “Kıymet”in lügat manasını bilen kaldı mı ki, kıymetli’nin kim olduğu bilinsin?...

Dava adamlığını “Dava Arkadaşları”yla kavgaya dönüştürenlerin elinde davalar tutsak kaldı. Bildiğinden öte bilgiye “hiyanet” diyenler, dostlardan gayrilerini kendilerine daha yakın bildiler. Bilgine kulluk, nadana emirlik makamı layık görüldü.  Niçin gurur duyması hikmetine nail olamayanlardan, “...... seninle gurur duyuyor” korosunu oluşturdular. Dava onlara emanet; vatan-millet-din ve nice ulvî meseleler onların himayesinde, bilgisi dahilinde...
Konuşmalarında bin hikmet, susmalarında binbir hikmet aranır.

“Medar-ı İftiharımız”a vatan minettar(haşa!..), millet minettar (haşa!...) ve din minettar ( tövbe-haşa!...). Tepeden tırnağa kibirden bir elbise giymişler; kir!... Nef’s atına binmiş doludizgin gideriken kumandan, kuru kalabalıklar yuvarlanıyor uçuruma ardından.

Kayıtsız şartsız itaat  isterler, “Bir Bilen”dirler zat-ı âlileri, vukuattır onlar için ehl-i fikir. Balyoz gibi, çelikten yumruk gibi tepemize inen elleri; el-pençe divan dururken kadife gibi yumuşar buyruk verenlerin önünde. Ahalisine arslanlar gibi kükreyen sesleri, kadifeden ses olur huzur-u efendilerinde. “Her zamankinden daha çok birlik ve beraberliğe muhtacız”larının altında yatan; ya makam-ı şahanelerine sadakat, ya devam-ı saltanatlarına rey, ya da yine “vatanın bağrına düşman dayamış hançerini” vâveylasıyla bizim de bu vatanın sahiplerinden olduğumuzun (kanımız ve canımız pahasına) lütfen hatırlanmasıdır.

Davacıların davası,  bize davamızı da unutturmak mıydı? Sahi neydi davamız?..  Ezberlettiklerini unuttuk, sloganların hükmü kalmadı. Kaf Dağı’nın ardındaki sevgiliyi unuttuk! Aslı’yı keşiş dağında, Leyla’yı kum çölünde, Ferhat’ı tunelde, Yusuf’u kuyuda unuttuk. Sevgiyi, aşkı, sevdalanmayı unuttuk. Asrileştikce vefasızlaştık, yabanlaştık, özümüzü unuttuk.Yolumuza sisler çöktü; gözümüz, gönlümüz karardı; yoldaşı yitirdik, hedef kayboldu. Mazi; bir teselli, ati; ipotekli, günümüz; günübirlik, akşama çıkmak, karanlıktan medet ummak oldu.

Keşke “Nemrut”un ateşinde yansaydık: Fakat “Bizi yakar bizim ataş”. Bir olmak, iri ve diri olmak dillerde kaldı. Ebu Cehilleri, Firavunları içimizden ürettik, türettik. Anlaşamadık, birleşemedik; “parçalandı bir kıtanın toprakları”, parçalattık! Tekrar Habil’le Kabil’e dönüştük; fakat “Değilmiydik hep bir kardaş?”.

Sahiden neydi bizim davamız?

YAZARIN DİĞER YAZILARI: