Dirilin Artık...

Önce kendimizden başlayacağız. İnsanlığın gidişatını beğenmiyorsak, taşıdığı değerler itibariyle ‘bizden’ bildiğimiz ve dediğimiz insanların da mevcut vaziyetleri bizi kara kara düşündürüyorsa, evvela ‘biz’den başlayacağız. Bunun için; ben, sen ve o da düzelirse biz düzelmiş olacağız. Biz’i oluşturan tekil şahısların düzelip düzelmediğini gözden geçirmeden önce herkes özü yani ‘ben’i sigaya çekmelidir.

Şayet insanlığı kurtarmak gibi büyük bir gayeniz, ülkünüz varsa,  bu işi önce kendinizden başlatmak gibi bir de gayretiniz olmalıdır. Halkımın, milletimin ve nihayetinde bütün insanlığın selamete ermesi için, önce fert bazında bu düzelme gerçekleşmesi, zuhur etmesi lazım. Burada iki önemli ayrıntı var ki gözardı edilmemelidir: Birincisi; vahşi kapitalizmin ben merkezli bir hayat tarzı, dünyayı algılama biçimine saplanmamak ve ikincisi de; bizim kuşağımızın yaptığı, “ hele önce dünyayı veya milleti kurtaralım, sonra da bize sıra gelirse” gibi asla netice vermeyecek bir metot ve zihniyet hatası tekerrür etmemelidir.

“Eğer her fert kendini kurtarırsa bütün dünya kurtulur” sözü, bugünkü hâkim dünya düzeni mantığıyla son derece çelişdiğinden, insanlığı düzlüğe çıkarmaktan ziyade felâketlere sürüklediği için geçerliliğini ve inanırlığını kaybetmiştir.

Benim düzlüğe çıkmam için senin batman gerekiyorsa, bu mantık neticede önce seni sonra da beni batırır. Nitekim dünya çaplı malî krizin, insanlığı nasıl bir tehlikeyle karşı karşıya getirdiği gözler önündedir.

Biz tekrar kendi tezimize dönüyor ve iddia ediyoruz ki; toplumun, halkın, milletin, ümmetin ve nihayetinde insanlığın huzura, refaha kavuşması önce fert olan ben ile başlar.Çünkü o ben, kendisini âlemin bir parçası olarak görür ve bütünü düzeltmeğe önce kendisinden başlar.

“Dünya bir yana ben bir yana” mantığıyla hareket edenler, kısa vadede kazanabilirler fakat uzun vadede kaybetmeye mahkûmdurlar. Nihaî hedefi sadece kendini kurtarmak olan bir zihniyetin, toplumumuzda açtığı ahlâkî ve ruhî yaralar gün geçtikçe biraz daha derinleşiyor. Bu manâda Türkiye, hâkim dünya düzeninin asimilasyon kıskacına itilmiştir. İnsanlığı huzura götürecek olan yolun önünü tıkayanlardan kendimizi kurtaramazsak, ne mensubu olduğumuz halka ne de diğer halklara faydamız olur.

İşte tam da bu noktada; dünyaya “Adem” gözüyle bakan ve kendini âlemin bir parçası görenler; köhnemiş, cazibesini ve geçerliliğini yitirmiş, hakkaniyet ölçüsünden uzak, zorba dünya düzenine karşı, âleme nizam ülküsü için yeniden ayağa kalkmalıdırlar.

Buna dudak büken, kendine olan güveni yitirmiş, başkalarının büyüklüğünü kabullenmiş, arasıra aykırı sesler çıkarsa da, asimile olmadan yana tercihini kullanmış, icraatı ve fikriyatıyla küçülmüş insanlarla aramızdaki fark burada başlar!

Bizim farkımız; büyük düşünmek, küçükten başlamaktır. Biz, “Kınayanların kınamasına aldırmadan” bir ömrü bu istikamette feda etmeyi kendimize şiar edinmişlerdeniz.

Ben merkezli bir dünya tasavvur edenle, âlemin merkezinde “Adem”i gören arasındaki fark gibidir bizim ötekilerle olan farkımız.

Büyük hayâllerden büyük düşünceler doğar ve bir milletin büyüklüğü de muhayyilesiyle orantılıdır. Düşüncelerimize duvar örenleri, ışığımıza perde gerenleri, hafızalarımıza sünger çekenleri görün... görün... görün artık!

Görün de dirilin, sahiplenin, davanıza sarılın artık... Sarılın da büyüklüğünü unutmuş bir milletin hafızası olun! Küllenmiş sevdalarımızı yeniden ateşleyin...  

Yüce Yaradan’dan niyazım odur ki; üzerime ölü toprağı atılmadan, dünya gözüyle senin dirilişini görmek isterim. Bir başka bahara kalmasın ümitlerimiz, yine bir başka bahara bırakılmasın ülkülerimiz...

 YAZARIN DİĞER YAZILARI:

Dirilin Artık...
Toplumun Kemâle Ermesi
Bu Parantez Açılmalıdır
Ebuzer: Sürgündeki Ülküdaşım