Divan Sohbetleri
Her Pazar
Saat: 20.00
"türkshow'da"



Emin Marketin Yahyası
                                                                                                 Mahmut Aşkar

Ben her sabah bir telâşayla trene yetişmek için koştururken, sen de o günkü rızkı kazanmanın temennisiyle tezgâhı  hazırlıyordun. Ne sen bilmem kaç on yıl önceki sendin, ne de ben... En azından senin kafandaki saçların rengi, benimkinin de sayısı bizim geçen yüzyıldan kalma olduğumuzu ele veriyordu zaten.

Köşede Emin Market, karşıda istasyon... Sen sabah açar akşam kapatırdın. Ben sabah gider akşam gelirdim. Ben treni kaçırırdım bazen. Zaten hayatım hep “tren kaçırmak”la geçmişti. Ama sen alimallah müşteri kaçırmazdın.

 ‘Dünyaya kafa tuttuğumuz günler’den kalma bir özelliğimiz vardı bizim: Gerçi ölen bizdik ve ağlayanımız da yoktu ama memleketin nezle olmasına bile yüreğimiz parçalanırdı. Sözkonusu vatan ise, gerisi gerçekten teferruattı! Bazı günler, hani şu yalan dünyanın bitmeyen telâşası yüzünden sana görünmemek için kaldırım değiştirdiğimde bile, “Abi nereye?” diye karşıdan karşıya haykırdığın anlar vardı ya... Keşke yine o köşedeki “Emin Market”in önüne dikelsen ve bir ayak divanında yine memleket meselesini konuşmak üzere kaldırımda yuvarlanıp giden bana haykırsan...

Bir sabah yine oradan geçerken bir de baktım caddenin orası, tam da o köşe ölmüş! O köşede artık alışveriş de yok, selâm-sabah da, muhabbet de...  O köşe insanların gözgöze geldiği, yüzyüze baktığı yerdi.

Kepenkleri inmişti Emin Market’in; dediler, kapandı!... İnsanlar şimdi birbirine  değmeden, birbirini görmeden, duymadan geçiyorlardı oradan, ölü sessizliğiyle... Halbuki Yahya?... Yahya’da Akdeniz sıcaklığı, Şark esnaflığı vardı. Makinalaşan, robotlaşan toplumda Yahya insandı! Dökülen, azalan, dağılan dostlardan, gençlik yıllarımızdan geriye kalanlardandı Yahya. Yahya’yı sordum; gören yok, bilen yok... Tekrar “Emin Market”in köşesine döndüm: Oradan geçen her milliyetten ve dinden insanlara selâm veren, hal-hatır soran yok, gülümseyen yoktu artık!...

“Emin Market” yalancı dünyamız kadar hakikattı: Dün vardı bugün yok!

Emin Market, kâr ile zararın ikizkardeş olduğu, haram ile helâlın teraziye vurulduğu yerdi: Bazen biraz kâr bazen biraz zararla kapattığımız günler gibiydi Emin Market.

Yahya ise Hakk’ın tecellisiydi, insandı, o halde hakikattı! Hakikatlar bazen görülmese, ulaşılmasa de hakikattır.

Hakikkatla yüzleşmek; geçici dünyada kalıcılığa şartlanmışlar için dehşet verici bir karşılaşmadır. Yahya için ben, benim için Yahya, ölmeden ölmeği hissetmek, tadmaktır: Bir anda gördüğünü artık görememek, duyduğunu duyamamak, dokunduğuna artık dokunamamak, ulaşamamaktır.

Emin Marketin Yahyası, “bugün var, yarın yok”la çerçevesi çizilmiş hayatın sonu fakat hakikatın başlangıcıdır.  

 
 YAZARIN DİĞER YAZILARI:

Emin Marketin Yahyası
Çarpıtılan, Kirletilen Değerler
Ahlâk Kirlenmesi
Göç Sürecinde Kültürel Kimliğin Oluşumu
Türk Olmasın da....
İslâm’ı Avrupalılaştırmak ya da...
Seçkinler ve Halk
Hüseyinleşmek (3):
Haktan ve Halktan Yana Olmak
Hüseyinleşmek (2):
Hayatın İki Tezatı
Hüseyinleşmek
Dinamiklerimizi Dinamitlemek
Treni Yine Kaçırdık
Görmemişin Oğlu
Aşk Medeniyeti
Türk Olabilmek ve Türk Kalabilmek
Nasıl Bir Türkiye?
Bölünen Benim, Memleket Değil!
Yeni Bir Dönem Başlarken
Savunma Hattındaki Türkler