Günaydın Beyler! Gözünaydın Türkiye!

Not: Değerli Okuyucular, güncel gelişmelerden dolayı bir önceki yazımızın devamını bilahare yayınlayacağız.

Her şehidin arkasından, resmi ağızların terennüm ettikleri, “Kanı Yerde Kalmayacaktır”ı takip eden kitle tepkisi; “Şehitler Ölmez, Vatan Bölünmez!” şeklinde tezahür etmektedir. Türkiye’yi bize vatan olarak miras bırakan aziz şehitlerimiz elbette ölümsüzdürler. Ama asıl ölüp ölüp dirilirken onların kemiklerini sızlatan biz sağlarız. Adeta şehit kanlarıyla yunmuş, dualarla mukaddesleşmiş bu vatanı bölmeye çalışanlar da, içimizdeki bizler değil miyiz?

O bizler ki, farklılıklarımızla bizi ve bizden olanı sahiplenmemek ve öğrenmemek için seksen seneden beridir kendimizi inkar derecesinde kendimizden kaçtık. Kendimizle tanış olmaktan, yüzleşmekten korktuk. Çare bizde olmasına rağmen, onu hep dışarılarda aradık. Bizden olanı beğenmedik, hor gördük, aşağıladık ama elden geleni toy-bayramla öpüp başımıza koyduk. 

Batı’da Türkiyenin milli menfaatlerini ciddi manada zedeleyecek her harekete karşılık koro halinde milletçe önce ayaklandık, elçilikler önüne siyah çelenkler koyduk, boykot çağrılarında bulunduk. Sonra...? Sonrası malumunuzdur! Aradan birkaç gün geçtikten sonra herşey eski seyrinde devam etti ve bugünlere geldik.

Cumhuriyet tarihinin başından beri Batı’nın Ermeni Soykırımı Düzmecesi, Türkiye’deki azınlıklar adına Alevi ve Kürt bölücülüğü, Ekümenlik dayatmaları, İslam’da Kadın Hakları, Karikatür Krizi, Papa’nın Hz. Peygamber’in şahsında İslam’ı yargılaması, Hollanda’da Türk kökenli milletvekili adayların Ermeni Meselesi’nden dolayı partilerden ihraçları ve Fransa’nın oynadığı son Ermeni kozu ve Almanya’daki Türk azınlığın şahsında uygulama safhasına geçirilmek üzere olan “Alman İslamı”... Çember gittikçe daraltılıyor.

Medeniyetler Çatışması’nı sahneleyenlerin hesaplarının ne derece tuttuğunu tarihçiler yakında kayda geçmeye başlayacaklardır. Irak ve Afganistan’da çamura saplanan Süper Güc’ün güçsüzlüğünün yanısıra, AB kapısına dayanmasına rağmen bir türlü dize getirlimeyen Türk’ün varlığı da, ayrı bir hazımsızlık konusudur. Daraltılan çemberde sıkışan Türkün yükselen sesi; meydan okumak gibi görünse de, aslında can havliyle feryattır. Bu feryat, yıllar yılı kendisine ihanetin feryadıdır! Türk olmaktan utanan, dine ise zaten hayatından yer vermeyen etkili ve yetkililerimizin, millet olarak bizi getirdikleri nokta; millet olarak karşı karşıya olduğumuz mevcut durumdur.

Yazılı ve görüntülü medyamızda kaderimizi tayin etme selahiyetini kendisinde görenleri seyrettikçe acı bir tebessümle, “Günaydın Beyler!” demekten kendimi alamıyorum. Bu filmi defalarca seyrettiğim için doğrusu bunlara inanamıyor ve ciddiye de alamıyorum. Bu Paris sevdalıları, geçmişte olduğu gibi, yine tükürdüklerini yalayarak, bizi mahcup edecekler, korkuyorum!

Ermeni Ermeniliğini, Fransız Fransızlığını, Alman da Almanlığını yapmaya devam edecektir. Bu, dün olduğu gibi bugün ve yarın da değişmeyecektir. Bunu bilenler için olağanüstü bir vaziyet sözkonusu değildir. Fakat bu millet hırpalandıkca, milli gururuyla oynandıkca hafızasını yeniden toparlayacaktır. Türk olmaktan utananlar millet gözünde alçalmaya devam ederken, öz dinamikleri üzerinde şuurlu bir yükselmenin bizler şahidi olacağız.

Bu mübarek Ramazan ayında, “....bazen sizin şer bildiklerinizde hayır vardır” mealindeki ilahi tesbite yürekten inanıyorum.   Gözlerimizdeki perde kalkmaya başladı, Gözünaydın Türkiyem!


YAZARIN DİĞER YAZILARI: