İhtiyaç, İhtiras, Sapkınlık

Fakirdiniz; bir zamanlar karnınızı doyuracak kadar ekmeğiniz, yazın sıcağına kışın soğuğuna uygun kıyafetiniz yoktu. Mahalledeki Hacer’le gözgöze gelerek, konuşmaya bile ihtiyaç duymadan, birbirinize aşık olmuş ve neticede evlenmiştiniz. Başınızı sokacak iki gözlü kerpiç evinize kavuştuğunuzda, kendinizi Seba Melikesi Belkıs’ın sarayında gibi hissetmiştiniz.

Karı koca didindiniz, çırpındınız; çok çalışıp az harcadınız ve yavaş yavaş sofranızdaki yiyeceğiniz de, sırtınızdaki giyeceğiniz de çoğalmaya başladı. Artık taşradan büyük şehire göçme zamanı gelmişti. Orada da işiniz iyi gitti; kazandıkça kazandınız. Dünya malı arttıkça dünyalık ihtiyaçlarınız da artmaya başladı. Kışlık, yazlık daireleriniz, arabanız, ünlü markalardan kıyafetleriniz ve mücevherleriniz gün geçtikçe çoğalıyordu.

Eskiden bulduğunuza şükreder, aza kanaat getirir, dünyanın neresinde olursa olsun, Allah’ın size verdiği nimetlerden açlar, yoksullar için de niyaz ederdiniz. Şimdilerde gözünüz o kadar aç ve o kadar açık ki, eğer verseler dünyayı tek başınıza yutar ve doydum bile demez, daha doğrusu diyemezsiniz. Artık siz doymayı unuttunuz.

Eskiden can dostlarınız, bir lokma kuru ekmeği paylaştığınız arkadaşlarınız vardı. Yavan lokması boğazına tıkananlardan şimdilerde sıyrılarak, lokması yağlı olanlar sınıfına terfi ettiniz. Toplantılar, işyemekleri, görüşmeler, seyahatler, davetler, takdimler, iltifatlar, alkışlar, yiyecek ve içeceklerle donatılmış masalar ve etrafında her boydan ve yaştan şuh dilberler...

İmkânlarınız nisbetinde ihtiyaçlarınızın arttığını, doğrusu; daha ne türden ihtiyaçlarınızın olduğunu yeni yeni farkediyorsunuz: Kırmızı etin kuzulusu, beyazın piliçlisi ve hele balık eti gibisi... Bir de üstüne şarabın kırmızısı, bilemedin beyazı... Kadın dediğin de öyle olmalı!

-Lakin bizimki kartlaştı artık. Ulan saki, doldur badeyi!

Serbest piyasada müsteriniz değiştiği gibi dostlarınız, ahbaplarınız da, arabalarınız gibi zevkleriniz de değişiyor. Zevkleriniz değişince; eski aşklarla meşk olmuyor! Yenisine bakıyor, ona takılıyorsunuz.

Fakirlik dönemine ait sadakat, kanaat ve itaat kültürünü, hatta din anlayışını, mukaddeslerinizi, gerçi ayaklar altına almadınız, fakat yeniden ölçüp biçtiniz, içinde bulunduğunuz duruma göre yorumlayıp, kendinize göre uyarladınız.

Dün önlerinde ceket ilikledikleriniz bugün size selama durmuş, sizden bahsederken kelimelerin kifayetsiz kaldığını itiraf ediyor ve sizi alkışlamayan ellere beddua, size ise, onları nimetlendireceğiniz umuduyla dua ediyorlar. Sizi, arttıkça dağıtmayıp yığdığınız para ve bir de dalkavukların alkışı kadar hiçbir şey tahrik etmedi; başınızı döndürmedi, raydan çıkarmadı.

Siz bundan sonra, alçakların yücelttikleri mertebedesiniz. Orası; ihtiyaçlarını ihtirasa, ihtiraslarını da sapkınlığa dönüştürenlerin yeridir.

 YAZARIN DİĞER YAZILARI:

İhtiyaç, İhtiras, Sapkınlık
Sen, Sana Emanet
Bu Vebal Kimin?
Vicdan Ayaklanması
Bir İnsan İnşa Etmek
İhanetlik Bizdedir
İmam Hüseyin