Divan Sohbetleri
Her Cumartesi
 -Canlı Yayın-
Saat: 20.00-21.45
"türkshow'da"


Kavramlar Savaşı

     Önce kavramlara sevdalandık. Hatta bazılarımız önce idollarımıza tutuldu, daha sonra onların ağzından çıkanlara... Aşkın gözü kördür, derler ya... Kavramlarla kendini ifade ettiğini zannedenlerin gözleri körün körüydü.

     Genel hatlarıyla, “Kahrolsun Amerika!” diyenlerin komünist, “Kahrolsun Sovyet Rusya!” diyenlerin faşist olarak görüldüğü, damgalandığı bir devirde, bir kesim “milliyetçilik” diğer kesim “sosyalizm/komünizm” kavramlarıyla kendini ifade ediyordu.

     İçerde merhum Türkeş’i, Ecevit’i veya Erbakan’ı yanılmaz ve dokunulmaz lider olarak görenlerin yanısıra, Mao, Lenin gibi komünist liderlere hayranlık ve manevi bağlılıklarını alenen haykıranlarımızın sayısı da bir hayli kabarıktı.

     Her iki taraf için de, kavramlar kadar idolların, idollar kadar da kavramların mukaddesiyatı sözkonusuydu. Mahalle delikanlısının kanlı-bıçaklı kavgasının sebebi, sevdiği kıza laf atılmasından kaynaklanırdı. İdeolojik delikanlının da kavga sebebi, idoluna/liderine laf atılmasıyla başlardı.

     Bir kesim cami yolunda dövülür hatta öldürüldü. Başka bir kesim de, oruç tutmadığı için aynı kaderi paylaşmak mecburiyetinde kalırdı. Ferdi kavgalarda, namussuz, şerefsiz, hırsız gibi suçlamalar ve burada ifade etmekten imtina ettiğimiz malum küfürler havada uçuşurken, ideolojik kavgalarda, komünist, vatan haini, faşist, gerici, yobaz, Allahsız, Amerikan uşağı, komünistler Moskova’ya ve daha niceleri gırla giderdi. İşin en kötüsü ise, bunun ardından yumruklar, hatta silahlar konuşmaya başlardı.

     Zamanla ülkemizde siyasi tansiyon normal seviyeye dönmeğe başlayınca, yukarıda bazılarımız için izah etmeğe, bazılarımız için sadece hatırlatmaya çalıştığımız kavgalı dönemin kavramlar savaşı da, bugünkü kabul edilebilir düzeye indi. Şimdiki kavgamızın tarafları ise, “laik” ve “dindar”lardan ibaret gibi görünse de, onlar da kendi aralarında birçok sınıf ve şubelere ayrılmaktadırlar. Zaman zaman endişe verici bazı hadiseler, milliyetçilik, ulusalcılık kavramlarını gündemin önplanına çıkarsa da, ülkemizin temelindeki tartışmalar din merkezli ve kaynaklı olmaya devam edecektir. Bu, bazen dinkarşıtlığı olmasına rağmen yine de ilhamını var olan dinden alacaktır. Çünkü o da dinkarşıtı varlığını mevcut dine borçludur. Yani olmayan birşeyin karşıtı da olmaz. Dinden yana tavır alan da zaten o kaynaktan beslenmektedir.

     Bizim millet olarak takıntımızın, ancak kavramlara takılıp kalmamızla izahı mümkündür. Hakkını veremediğimiz, hayatiyet kazandıramadığımız halkçılığımız, demokratlığımız, müslümanlığımız, milliyetçiliğimiz, Atatürkçülüğümüz gibi. Kavramlara sevdalandık, kavramlarla suçladık, kavramlarla suçlandık ve bitmeyen kavgamızdaki silahımız yine kavramlar oldu. Şu anfdaki meşguliyetimiz yine kavramlarladır. Ülkenin umumi manzarasına baktığınızda; milliyetçiler, ulusçular ve de ılımlısından radikaline kadar siyasi islamcılar şaha kalkmış gibi görüntü vermektedirler. Bir ülke için böylesi tarihi fırsatın her millete nasip olamayacağına inanmak geliyor insanın içinden. Bir tarafda milli, diğer tarafta manevi değerlerle donanmış kesimler ülkeyi kurtarmak için seferber olmuşlar gibi geliyor. Allah Allah!...

     Ve gerçekleri görünce kanat açan umutlarınız yanıbaşınıza yığılıp kalıyor. Nerde o günler... Meğer kavgakolik olmuş bunların derdi ülke kurtarmaktan ziyade, birbirlerine fırlatacak taş toplamakmış...

     Ülkede bunlar olup biterken, dünya genelinde de bundan farklı şeyler olmuyor: Doğu-Batı, Müslüman-Hıristiyan, Şark-Garp... Dünyanın siyasi konjüktürünü belirleyen ve yönlendirenler, soğuk savaş döneminde bize empoze ettikleri kavramların yerine, medeniyetler çatışması teziyle icad ettikleri yeni kavramları da benimsetmekte pek başarısız sayılmazlar. Türk medyasına ve oralarda arz-ı endam eden aydınlarımıza bakın, durumu anlarsınız.

YAZARIN DİĞER YAZILARI: