BİR  MİLLET  KURTARICISINI  BEKLİYOR

Bu millet, "saraylılar" devrinin kapanmasından sonra "Galatasaraylılar" Türkiye´sinde neye uğradıklarını pek anlayamadan "Kuleliler"in bando sesleriyle yatıp kalktılar. Yatmak-kalkmak, oturmak-durmak, konuşmak-susmak, hepsi bir emir-komuta hiyerarşisi dahilinde cereyan etti.
Bazen rütbeliye, bazen kravatlıya sarıldı. Ama en çok da cübbeliden çekti. Vaat edilen adalet yerini bulmadı. Binbir güçlükle çocuğu mektepli oldu. Kendisini dağa-taşa vurdu; yad ellerde ekmek peşine düştü. Biraz şehir, biraz da gün görür oldu. "Efendi" dediklerinden; milletin efendisi sensin, sözünü duyunca pek de hoşuna gitmişti ama zamanla bu işin karın doyurmadığını anladı. Halbuki o; "Bir millete hizmet eden onun efendisidir" olarak biliyordu. Kafası karıştı. Oysa, onun gerçek bir efendiye, yani hizmet götürene ihtiyacı vardı.
Efendi´sini aramaya devam etti:

´´Benim köylüm, benim esnafım, benim halkım, hepsi birinci sınıf vatandaştır´´, deyip önünde şapka çıkaranları omuzlarında taşıdı, onlarca yıl peşinden gitti.
Her akşam "Yeniden Büyük Türkiye" hâyâliyle başını yastığa koydu. Sabah kalktığında, ´böyük Türkiye mimarileri´  yine şapkalarını alıp gitmişlerdi. Ümitleri suya düştü.
Bir başkası geldi; önünde kasket çıkardı, ak güvercinleri kara bulutlara doğru uçuruverdi.
Belki de devrin en büyük demokrat sultanıydı. Kral-kraliçe çifti ihtirasları yüzünden hem kendi tacı-tahtını tarümar etti, hem de ümitleri karanlıklara doğru, bir daha geri gelmemek üzere, yolcu etti.

Bu millet, inanç harekâtına da sarıldı; milli-imani değerlerin üzerinde yeniden şahlanacak, nihayet kurtulacaktı: Özüne uygun, imanıyla çatışmayan bir hayat nizamı. Mehter marşları, Allah-u Ekber sesleriyle bir gelişleri vardı ki, heyecandan kalpler de gümbür gümbür vuruyordu.

Çok zaman geçmedi, büyük laf  etmenin ötesinde hiçbir hünerlerinin olmadığı ortaya çıktı:
Ne siyasi cesaret, ne o olması gereken inançlı cesur yürek, ne de gerekirse bedelini ödemeğe hazır bir fedakâr liderlik örneği. Bunca emek, bunca umut iktidarlık makamından muhalefetin sonsuzluğuna doğru uçtu gitti, göçtü gitti.

Meydanlar insanlarla dolup taşıyor. Memlekette seçim var. Gözler, kulaklar pür dikkat kesilmiş, kürsülerdeki hatiplere odaklanmış durumda. Vaatler.....vaatler.... Bu sonbahar mevsiminde ağaçlardan düşen, uçuşan yapraklar gibi kürsülerde konuşanların ağzından vaatler saçılıyor, vaatler uçuşuyor havalarda.

Ne kadar da çok sahibimiz, liderimiz, kurtarıcımız varmış:
Avrupacı, Amerikancı, Şarkcı liderlerimiz. Vahşi kapitalist, ılımlı kapitalist, sosyalist-kapitalist, milli kapitalist reçeteler. Başka?...  Başka da yok gibi.

Kimseye haksızlık etmiyorum. Genel manzara budur, çünkü: Türkiye bu yörüngeye girmiştir.

Halkın istediğiyle Brüksel veya Vaşington´un istediği hiçbir zaman örtüşmeyecektir.
Anadolu´nun istediği, seçtiğiyle "Ankara"nın istediği örtüşmediği gibi.
Ve bir millet kurtarıcısını aramaya devam edecektir.

SAYFA BASI

Yazarın diğer yazıları:

 Bir millet kurtarıcısını arıyor
Aman ehliyetsizin elinden
Bir "Vassiyetname" ve Ben
AB üyeliği çıkmaz ayın başında
Almanya siyasi hayatında Türklerin yeri
Ülküler öldü mü
Ölmesini de bilmek
Kerbela yahut Filistin
Bize benzemiyorsun
Korkak
Modern zamanların vatanseverliği
Çıplak 
Tufan'daki "Tufan"
Hayatı yaşamak
İbret
Yolun neresindesiniz?
Tadını çıkarmak
Gençlerim eyvah!
Düşmansız Yaşamak
"Enternasyonal  terörizme  karşı  savaş"
Sahipsiz Toplum
Meydan Okumak
Afganistan bombalanıyor
Medeniyetler çatışması veya tekerrür eden tarih
Dünyanın gündemindeki İslam ve Müslümanlar
11 eylül ve sonrası
Gönlünüz rahat mı?
Dibe Vurmadan Düze Çıkmaz
Taşralılar 
Bizimkiler
Mülakat
"KUTLU DOĞUM" VE İNSANLIK 
Dilimiz - Dinimiz
Geleceğimiz--Teminatımız
Utanmak
"Kadına Özel"
Odak Noktamızdaki İnsan
Hasbihal - 2
Toplumun Aynası
Hasbihal
Okuyormusunuz?