Divan Sohbetleri
Her Perşembe
 -Canlı Yayın-
Saat: 22.00
"türkshow'da"


Memleket Yine Toz-Duman

İsterseniz, “yiğidin başı belalı, yüce dağların tepesi hep dumanlı olduğu gibi, Türkiye gibi jeostratejik ve de jeoplolitik öneme haiz bir ülkenin gündeminde de böylesi alacakaranlık(da) gizemli gelişmeler olabilir” diyerek teselli bulabilir veya benim gibi dünyayı kendinize zindan edeceğinize, Mahzuni’nin“dumanlı dumanlı oy bizim eller” türküsünü tutturarak teselli bulmaya çalışırsınız. Olmadı, beğenmediniz mi?... Aşık Mahzuni size biraz ters geldiyse, sağ tarafa geçelim; Arif Nihat Asya’ya da herhalde itirazınız olmaz: “Kalk yiğidim yine dağ başını duman aldı”. Canım aldıysa aldı, bana ne diyebilirsiniz. Ama devamında, “Aslan payını aslan olmayan aldı”yı duyar duymaz yerinizden fırlıyorsunuz. Merhum Bayrak Şairi’nin kasteddiği “aslan payı”nı kapanlar acaba tilkiler, çakallar ve benzerleri mi?...

Arada atladığımız mısra olan; “Parçalandı bir kıtanın toprakları”nı da ilave ettikten sonra, mesele tamamıyla anlaşılmıştır ama “Parçalandı bir ülkenin evlatları” şeklinde bir değişiklik yapsak, bugünkü Türkiye’nin insan manzarası ortaya çıkmaz mı?... Laikler, demokratlar, cumhuriyetçiler, milliyetçiler, ulusalcılar, siyasi islamcılar, kürtçüler, AB’ciler, ABD’ciler, Atatürkçüler ve Gayri-Atatürkçüler ve kendi içinde birkaç parçaya bölünen, şübeye ayrılan sünniler, aleviler, Kürtler, Türkler ve daha bilmem kimler....Ama hepsi de bu ülkenin evlatları!

Şiirde biraz daha tahribata gitsek... Zaten tahrip edilmeyen neyimiz kaldıki... Mesela; “Kalk yiğidim yine irtica hortladı” desek... Bu çağrıyı duyan ve romanımız, sinemamız ve tiyatromuzda, gazete sayfalarında yazarken ve çizerken karikatürüze ettiğimiz hep o kara çarşaflılar, çember sakallı, sarıklı, şalvarlı “Şeriat İsterük!” diye ülkenin ilimde, sanatta, iktisatta geri kalmasının müsebbibi gericilerin, nihayet saklandıkları yuvalarından sokaklara döküldüklerini ve Cumhuriyet Türkiyesi’ni devirmek için onların Ankara’ya doğru yola koyulduklarını tasavvur eden her cumhuriyet evladı, Atatürk posteri ve bayrağını kaparak meydanlara akın eder. Kalabalıklara hitap eden demogog, kaf dağının arkasındaki irticacı güçlerin ülkeyi işgal etmek üzere olduklarını ve hatta Çankaya sırtlarına doğru ilerlediklerini kitleye inandırdıktan sonra, “Çankaya’yı irtica sardı/Yürüyelim arkadaşlar!..” komutunu vererek kürsüden iner. Kalabalıklar, ‘Türkiye laiktir laik kalacak’ sloganıyla yeri göğü inlettikten sonra 10.Yıl Marşı’nı da topluca okuyarak irticacıları tekrar kaf dağının arkasına kovduklarını kendilerine inandırdıktan sonra, vatan kurtaran arslanlar ve Atatürk İlke ve İnkilapları’nın yegane bekçileri edasıyla dağılırlar.

“Kalk yiğidim...” haykırışıyla yiğitleri yataklarından uyandırdığımızı ve “Yürüyelim arkadaşlar!” emrivakisini, “Uygun adım, marş marş”lı askeri disiplini anladım da, ne için, nereye ve kime karşı bu rap..rap..raplı yürüyüş anlayamadım. Doğrusu bu sefer de, “Başı pare pare dumanlı dağlar” gibi benim başım dumanlandı. Sonra bu potin seslerinden ben resmen ve şahsen ürküyorum arkadaş. Elimde değil, n’apıyım, ’60’ın, ’71’in, ve ‘80’in rap rapları... Hay Allah! Az daha ipin ucunu kaçıracaktım. Sahi yiğitleri niye kaldırmıştık yattıkları yerlerinden?... Çünkü, “Aslan payını aslan olmayan ...” almıştı. Yoksa birileri malı götürüyor muydu? Evet, yedi sülalesini yediden yetmişe, geçmişten geleceğe, sağından soluna, aşağısından yukarısına kadar devletten beslemeğe alışmış, vatan topraklarını karadan denize, ovadan dağa, yazlıktan kışlığa kadar parsellemiş ve milletin malının üstüne savaş ganimeti gibi yatanlar için mal elden gitmek üzereydi.

Bu kavga, bu kargaşa, mal telaşasının yanısıra, biraz da yetkilerin ve mevkilerin gerçek sahiplerine iade edilip edilmemenin münakaşasıydı.

Gerek ülke çapında ve gerekse dünya çapında aslan payını aslan olmayanlar almaya devam ediyordu maalesef. Onun için yiğitler ayağa kalkmalı, gerekirse de ayaklanmalıydılar... Osmanlı’nın çekildiği topraklarda o günden bugüne kan durmadı ve ateş sönmedi. Toprak parçalandı, güc parçalandı ve yiğitler birbirine kırdırıldı. Ayaklanmayı göze alamayanlar, günün birinde ayaklar altına alınan akibetlerinden şikayetçi olma haklarını bile yitirmiş olurlar. Çünkü, “Parçalandı bir kıtanın toprakları” ve “Aslan payını aslan olmayan aldı”.

Ateş hattındaki biz ise, kaf dağının arkasındaki düşmana inat 10.Yıl Marşı’nı okumaya devam ediyoruz.


YAZARIN DİĞER YAZILARI: