Necip Fazıl’ı Anlamak

Herkesin kafasına göre Türkçe yazılıp konuşulduğu bir dil coğrafyasında, ve Özbekistan’dan Afganistan’a, Irak’a kadar müslüman oluşumuzdan başımıza gelmedik belaların kalmadığı bir din coğrafyasında yaşıyoruz. Bu yazının kaleme alındığı gün Irak’ta yine en azından 50 insan hayatını kaybetti. Başka zaman barış havarileri kesilen Batı, bir taraftan öldürüp üldürtüyor, bir taraftan da sadece seyrediyor. Ülkemizde bir  “1. Sınıf, 2.Sınıf Medeniyet” tartışması devam ediyor. Gençliği yönlendirebilecek fikrî bazda dava adamlarının kıtlığı sözkonusudur. Daha kötüsü, en azından gençlik için yeni idollar yetişmiyor, yetiştiremiyoruz.

Her medeniyetin ana taşıyıcıları vardır. Kültür/medeniyet savaşının öncüleri, kahramanları onlardır. O değerler bir milleti hedefe götüren kilometre taşları, yerine göre de yön gösteren trafik işaretleri gibidirler. Onlar olmadan istikameti ve hedefi tesbit etmek mümkün değildir. İşte zihnimizi meşgul eden, beynimizi zonklatan bunca olayların/gelişmelerin/meselelerin merkezinde olan bizlerin, Rahmetli Necip Fazıl Kısakürek’i “anmak”ın ötesinde “anlamak” ve gelen nesillere anlatmak gibi bir de mesuliyetimiz var.

Birçok konuda olduğu gibi, tarihî, edebî, fikrî ve dinî şahsiyetlerimizi anarken orta yolu bulmakta zorlanıyoruz: Ya göklere çıkarıyor, ilahlaştırıyoruz veya yerin dibine vuruyor, lanetliyoruz. Bir insan veya olayla ilgili objektif yaklaşımımız, yanında veya karşısında oluşumuza engel olmamalıdır. Rahmetli N. Fazıl da hatası ve sevabıyla bir insandır. Ama, bir şair, fikir ve dava adamı bir insan! Üstad, 26.5.1905’de doğmuş ve 26.5.1983’de Hakk’ın rahmetine kavuşmuştur. Nasıl ki M. Akif “Çanakkale”, Arif Nihat Asya “Bayrak” şiiriyle özdeşleştirilmişse, N. Fazıl da “Sakarya” şiiriyle kitlelerin nezdinde şairliğin doruk noktasına ulaşmıştır. Fakat o dönemin Türk gençliği, onu “Büyük Doğu” dergisi etrafında oluşturulan dairenin merkezindeki insan olarak tanıdı. Bilhassa 1960’lı ve 70’li yılların Türkiyesinde Necip Fazıl’ın doldurulamayacak bir yeri ve millî-islâmî-siyasî gençlik hareketinin oluşmasında inkâr edilemeyecek bir etkinliği vardır.

Şimdi Üstad’ı kendi şiirleriyle rahmetle anarak anlamaya çalışalım:
Meşhur “Sakarya Türküsü” adlı şiirinde, “Her şey akar, su, tarih, insan, yıldız ve fikir;/Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.” derken; günümüz dünyasındaki insan ve millet hayatında doğru ile yanlışın, hak ile batılın, kir ile nur’un aktığına şahit olmuyor muyuz?

“Öz yurdunda garipsin, öz vatanında parya!”da anlaşılmayacak ne var ve ne değişti ki?... Anadolu’nun masum ve saf çocukları hâlâ üvey evlattan da öte bir muamele görmüyorlar mı?

Üstad’ın iki şeyden çok çektiğini hem yakın çevresindekilerden dinlemiştim, hem de “Mezar” adlı şiirinde görmek mümkün: “Kapıya ne icra memuru gelir/Ne Birinci Şube sivil polisi”. Kendi tabiriyle, “ham softa kaba yobaz” cinsinden sözde müslümanlarla mücadele ederken, bilhassa “Milli Şef” döneminin zihniyetiyle amansız fikir savaşının öncülerinden olan Üstad, İslâm’ı iki mısralık şiirle tarif etmiştir: “Her fikir, her inanış, tek mevsimlik vesselam/Zaman ve mekân üstü biricik rejim; İslâm”.  Faşizm, sosyalizm, komünizm gibi rejimler geride bıraktığımız yüzyılda mevsimlik elbise misali, modası geçip tarih olur ve Batı’nın son kozu kapitalizm de can çekişirken, zaman ve mekân üstü İslâm; 1425 seneden beri bütün zamanlara ışık tutarak ve seküler sistemlerin tamamına meydan okuyarak, bütün ihtişamıyla dimdik ayaktadır.

Rahmetli Necip Fazıl’ın son dönemleri kendisiyle ciddi manada bir iç hesaplaşmayla geçer. “Benim Nefsim” şiirinde bunu çok çıplak bir ifadeyle görmek; her mütefekkire nasip olmayacak bir erdemliliktir: “Güneşle bir tutsam girmez hizaya/Dar bulur, sığmam der, dipsiz fezaya/Kuyruk sallar, sonra hırlar ezaya/Benim nefsim, benim nefsim ne köpek!...”

Her toplumun öncüsü, peygamberler misali ikazcı, uyarıcı olmayı, kendilerine vazife olarak görmüşlerdir. “Durun kalabalıklar, bu cadde çıkmaz sokak/Haykırsam kollarımı makas gibi açarak” diyen Üstad da, bu mesuliyet noktasından hareket etmiştir.

Bir milletin gerçek aydınları; mensup oldukları milletin dertlerini göğüsleyen, onlara çareler üreten, bu yüzden fikir çilesi çekenler ve gerektiğinde bedelini de ödemeğe hazır olanlardır. “Yaşa!.. Helal olsun!... En büyük sen, başka büyük yok!...” tezahurlarıyla sadakat gösterisi yapanlar, acaba alkışladıkları şahsın çilesini anlayabilirler mi?... Usta şair iki mısralık “Fikir Sancısı” şiirinde bunun mümkün olmadığını yaşamış bir insan olarak dile getiriyor: “Lafımın dostusunuz, çilemin yabancısı/Yok mudur, sizin köyde, çeken fikir sancısı?”

Binlerce insan gibi, bu satırların yazarı üzerinde de derin izler bırakan Üstad Necip Fazıl Kısakürek’i tekrar rahmetle anarken, yine meşhur şiirlerinden biri olan, “Zindandan Mehmed’e Mektup” şiirinin son mısralarıyla yazımızı noktalıyoruz:

“Mehmed’im, sevinin, başlar yüksekte!
Ölsek de sevinin, eve dönsek de!
Sanma bu tekerlek kalır tümsekte!

Yarın elbet bizim, elbet bizimdir!
Gün doğmuş, gün batmış, ebed bizimdir!”

YAZARIN DİĞER YAZILARI: