NAMUS  EŞİTTİR  BAŞÖRTÜSÜ?...

Milli sınırlarımız dışında, bizimle ilgili gelişmelerin en büyük sevabı, günahı ve sorumluluğu yine bize aittir. Kendi insanımızdan esirgediğimizi, ona, hakkı olduğu halde, çok gördüğümüzü, başkalarından istemekte epey zorlanıyoruz. Bunlar, insan hak ve hürriyetinden düşünce hürriyetine, hatta din hürriyetine kadar bilinen meselelerdir.

Almanya’da başörtüsüyle ilgili, günlerce kamuoyunda fırtınalar koparılırken, Türkiye’deki başörtüsü yasağı/baskısı/zulmü de karşıtların tezlerini kuvvetlendirici referanslar olarak gösterilmekten geri kalmadı. Özet olarak: Müslüman bir ülke olan Türkiye, başörtülülere karşı malum politikasına devam ederken, biz, hıristiyan bir Batı ülkesi olarak, niçin daha fazla tolerans gösterelim, şeklindeydi.

Bir önceki „Başörtüsü“ ile ilgili yazımızda sözkonusu olan Alman Anayasa Mahkemesi kararında da, başörtüsü; „dini sembol“ olarak zikredilmiş. Baden-Würtemmberg FDP’li Eyalet Adalet Bakanı Corinna Wervigk-Hertneck, „Başörtüsü gibi diğer dinlere ait sembolleri de ya okul sınıflarından kaldıracağız, veya hepsine müsade edeceğiz.“ (Der Spiegel, 43/2003)
Bir dine bu kadar peşin hükümlü, cahilane, hatta düşmanca bakışı/değerlendirmeyi dünyanın neresinde görebilirsiniz?.. Kim demiş, İslam’ın sembolü başörtüsüdür?.. Müslümanlar sadece kadınlardan mı ibarettir? Değilse, erkek müslümanın sembolu nedir acaba? Başörtüsü bağlamadığı halde, -belki- birçoğundan daha şuurlu müslüman olan kadınları hangi kategoriye dahil edeceksiniz?

Yanılgı, eksik ve yanlış değerlendirme, sadece hıristiyanlarda değil, müslümanlarda da aynı orandadır. Dini, şekilde gören, görmek isteyen dindarla, laikliği veya modernliği şekilde gören, görmek isteyen arasında zihniyet açısından hiçbir fark yoktur. Hiç şüpheniz olmasın; dindarı, başörtü eşittir namusluluk eşittir dindarlık, entel-laik’i, açıklık eşittir ilericilik eşittir kemalizm eşittir batıcılık, olarak kadınımızla beraber değerlerimizi, toplum barışımızı, herc-ü merc etmeseydiler, sinsi planlara (bilerek veya bilmeyerek) çanak tutmasaydılar, Almanya gibi bir ülkede de böyle bir karar çıkmazdı. Konuya bu açıdan bakıldığında, Batı’lı siyasilerin, devlet adamlarının, bizimkilerden pek merhametsiz olduklarını söylememek de, başka türlü bir merhametsizlik olurdu.

„Türkiye’deki laiklik-İslam  gerilimi, Türkiye’nin en küçük iç sorunlarının bile, çok daha yakıcı derinlikli şekillerde dış dinamiklerle, dolayısıyla diğer iki koordinatla (Batı-Türkiye ve Batı-İslam düşmanlığıyla) sıkı sıkıya irtibatlı olduğu gerçeğini, bizi birbirimize düşürecek kadar baştan çıkarıcı, ayartıcı bir şekilde örtüyor, gizliyor.“ (Yusuf Kaplan, Yeni Şafak: 22.10.03)

Laiklik-İslam gerilimini Avrupa’daki  Türkler arasında da Türkiye paralelinde yaşamktayız. Birçoğumuzun övünerek, „bizden“ dediği, öyle görmek istediği Türk kökenli parlementerin, şurada veya buradaki toplantılarda Avrupa’daki Türkleri temsilen arz-ı endam edenlerin, halet-i ruhiyelerindeki o ezilmişliği, geri kalmışlığı, efendilerine yaranma gayretlerini gördükçe, fikren ve cismen şahsiyeti oturmamış zavallılara, hem onlar adına, hem de kökü bizden olması hasebiyle, kendi adıma üzülüyorum.

Ama daha çok üzüldüğüm, hatta kahrolduğum taraf ise; dini-imanı, camisi-cemaatı ile kitlelerin temsilcilerinin „temsil“ yetkisinden uzak, gelişmelerden bihaber, içine kapanık, „dava“sına sahip çıkamayacak kadar bilgiden, medeni cesaretten yoksun olanlardır.
Sonuç olarak: Başörtüsü örtmekle,  namusluluğun ve örtmemekle namussuzluğun tarifi çıkarılamayacağı gibi, dinin/dindarlığın tarifi/sembolü de bununla bağlantılı olarak yapılamaz. 

YAZARIN DİĞER YAZILARI: