Divan Sohbetleri
Her Pazar
Saat: 21.30
"türkshow'da"

Nasıl Bir Türkiye?

Nasıl bir Türkiye istersiniz sorusunun cevabı, siyasî görüşlerimize, değer yargılarımıza göre değişebileceği gibi, şahıslara  göre de değişebilir: Görüş mesafemiz, bakış açımızın derecesi ve gerek Türkiye gerekse dünyaya nereden baktığımız, birikimimiz ve daha nice faktörler kafamızdaki Türkiye’yi şekillendirebilir.

Halkımızın bu konudaki düşüncelerine buyruk sahiplerimizin pür dikkat kulak kabartmalarına siz sakın ola kulak asmayasınız. Onlar dinler gibi yapar ve neticede yine kendi bildiklerini dayatırlar. Hz. Ali’den veciz bir söz: “Buyruk sahibi büyük bir nehire benzer. Arklara ondan su gider. Nehrin suyu tatlıysa arklara tatlı su, tuzluysa tuzlu su gider.”. Onlar nehir, biz ise ark... Nehirden gelen suların tatlı mı, tuzlu mu, berrak mı, bulanık mı olduğuna, yine o kaynaktan beslenenler karar verecek. Hükümetin yanında veya karşısında olanlar, sırtını orduya yaslayanlar, resmî ideologlar, AB’ciler, ABD’ciler ve iki arada bir derede kalanlar..

Görünen o ki, buyruk sahiplerinden bugünlerde bulanık sular gibi beynimizi sulandıran, suladırmakla kalmayıp, bulandıran haberler akıp geliyor. Kendinden emin olmayan, şahsiyeti oturmamış ve varlığını bir başkasının varlığında gören insanlar, konuşmalarını ve eylemlerini himayesine sığındıklarının duruşlarına, göz-kaş hareketlerine göre ayarlarlar. Benim kuşağımın tanıdığı ve bildiği Türkiye de, hep dışarıdan gelecek gizli ve âleni telkin ve tavsiyelere göre kendisine çeki-düzen veriyor veya içe ve dışa karşı konumunu belirliyor.

Dış güçlerin güdümündeki bölücü terör örgütünün akıttığı kanın durdurulması noktasında planlanan askerî harekâtla ilgili gelişmelerde de, yukarıda izahına çalıştığımız bir belirsizlik göze çarpıyor: Millet olarak sabrımızın son noktasına gelmesinden kaynaklanan iç baskı ve ABD ve AB gibi siyasî, iktisadî ve askerî müttefiklerimizden gelen dış baskı/dayatma arasında sıkışan hükümet, kime göre tavır belirleyeceğinin şaşkınlığı içindedir.

İçerdeki öfke, millî duygular, fazlaca kabardığı zaman bu şişkinliğin patlamaya sebebiyet vermemesi için yürüyüşler ve koro halinde sloganlarla hava yatırılmaya çalışılır. Haklı olarak kanlı terör örgütüne bu yolla da olsa öfke yağdırılırken, aklıma Mevlana’nın şu tesbiti geldi: “Deve dövüldüğünde sopaya kin tutmaz, dövene kin tutar.”. Acaba diyorum, canımızı ve kanımızı alan eşkiyayı muhatap alırken, onları sopa olarak kullanan ve asıl bizi dövdürenleri unutuyor muyuz yoksa birileri bize unutturuyor mu?

Kendi bölgesinin uluslararası düzeyde bir gücü olurken, o gücünü ilk önce milletinin ortak menfaatleri ve değerleri üzerinde yükseltmiş bir Türkiye mi, yoksa herşeye rağmen ABD’nin ve İsrail’in “stratejik müttefiki” bir Türkiye mi? Mevcut şartlarda sözkonusu devletlerin bölgemiz üzerindeki emellerine rağmen onlarla iyi geçinmenin bedelini zaten oldum olası ödüyoruz. Buna rağmen başımızdan bela eksik edilmiyor. Giderek de bağımlılaşıyoruz. Sanki onlar olmazsa çökeriz, yok oluruz. Peki ne kazandık şimdiye kadar?...

Biz tipik bir Şark ülkesi olmadığımız gibi Garplı da değiliz ama bu topraklarda bin yıldan beri cihan devletleri kurmuş ve çok çetin şartlarda, düşmanın fersah fersah askeri/teknolojik üstünlüğüne rağmen İstiklâl Savaşı’nı kazanmış, devlet geleneği olan bir milletiz. ABD, İsrail ve diğerleriyle sulh içinde olmadan önce kendimizle barışık olalım. Kendi dinamikleri üzerinde duran bir Türkiye’nin de elbette ki bedeli olacaktır. Bütün mesele; bu bedeli ödemeğe hazır olup olmamaktır.

 “Biz bağı kopmuş, dağınık yıldızlara döndük; yabancılara yakın kendimize uzağız.” diyen Merhum Muhammed İkbal, sadece kendi döneminin müslüman dünyasını anlatmakla kalmamış, Türkiye’nin bugünkü hâline de ışık tutmuştur.

Gönlümüzde yatan Türkiye’nin ayağa kalkması için “ateşten gömlek” giymeğe hazır olmak gerekir. Halil İbrahim olabilmenin bedeli ateşten gömlek idi. Sen de;
“Kalk ve yepyeni bir dünya meydana getir. Yeni bir Halil ol ve ateşten gömlek giy. Aleyhinde olan dünya ile uzlaşmak, düşman önünde teslimiyetten başka nedir ki..(Muhammed İkbal)”.


YAZARIN ÖNCEKİ YAZILARI: