Ankara’ya Tepeden Bakmak

     Hep Ankara mı bize tepeden bakacak, bu sefer biraz da biz Ankara’ya tepelerden baktık. Bizim Ankara’ya, Ankara’nın bize baktığı gibi “tepeden bakmak” ne haddimize efendim... Biz sadece Ankara’nın Maltepe, Demirtepe, Kocatepe gibi yüksek yerlerinden şehri seyrederken, güneşli bir sonbahara rağmen başkentimizin üzerinde kirletilmiş bir hava tabakasının dolaştığını gördük.  Taşıtlardan ve bacalardan çıkan zehirli dumanların oluşturduğu kirli hava ister-istemez ciğerlerimize iniyor. Bu kirli havadan kurtulmanın yolu; şehri terketmektir. Fakat siyesetin kirlenmesi halinde çıkar yol nedir?.. Ya ahlâk kirlenmesi varsa?.. Ne şehri, ne de ülkeyi bırakıp gitmek çıkar yol değildir. Tam tersine, daha fazla kirlenmenin yayılmasını önlemek isteyenler; temizlik hareketine oracıkta başlarlar. 

     Ne varki Ankara’nın yüksek tepelerinden manzara-i umumiyeyi temaşa edenlerin gördükleri veya görmek istedikleri hem şahıs  hem de bulundukları rakım (konum) itibariyle değişmektedir. Mesela, Kocatepe’den bakanlarla, Çankaya’dan bakanlar arasında iki ayrı dünya kadar farklılıklar olduğu gibi, Bakanlıklar’dan bakanlar da bambaşka bir Ankara manzarası görmektedirler. Bir de vatandaş olarak kalabalıkların içine karıştınız mı, Allah size sabır-selamet versin ve sizi hidayete erdirsin!... Şairin haykırdığı gibi, “durun kalabalıklar!” deseniz de durduramazsınız ve sizi de kimse dinlemez! Kurulu bir çarkın içinde yuvarlanıp giden, kendinden bihaber kalabalık size mihmandarlık yapmaktan çook uzaklardadır, maalesef...

     Ankara bir başkent olarak, yolları, metrosu ve kaldırımlarıyla eskisinden daha düzenli, temiz ve hareketli. Ankara bir siyasî merkez olarak tehlikeli bir dönemeçe girmiş: Gereksiz Cumhuriyet tartışmaları, dinlemekten kına getirdiğimiz Türkiye-Avrupa Birliği ilişkileri, fikir yoksunu ve toplumun değerlerini hiçe sayan medyanın kabak tadı veren yönlendirme ve kendisinin dışında herkese hâlâ “vatan haini” gözüyle bakan malûm güruh... Ankara’da atanmışlarla seçilmişlerin kavgası bu sefer başkalarının duyamayacağı (!) sessizlikle derinden derinden devam ediyor. Bir taraftan, AB bizi ne kadar hazmedebilir tartışması yapılırken, kendi içimizde birbirimize karşı hazımsızlığımız bütün şiddetiyle devam etmektedir. İktidarın birçok sahada başarılı ve enerjik bir performans sergilemesine rağmen, hegemonist güçlerin ülkemiz ve bölgemiz üzerindeki orta ve uzun vadeli sinsi planları, politik manevraları, tecrübesiz siyasilerimiz yüzünden bazen tehlikeli bir noktaya varmaktır. Lozan’ı hezimet olarak gören bir Türkiye’de şimdi, Lozan’daki azınlık hakları statüsü mutlaka muhafaza edilmelidir, türünden endişeler varsa, bu durum vahim gelişmelerin habercisidir. İnşallah biz yanılırız.

     Kaldırımlarda akıp giden insan seline baktığınızda, genç ve dinamik bir Türkiye nüfusu dikkatinizi çeker. TBMM’indeki genel manzara da bu yöndedir. Eskilerden kalma birkaç siyasetçinin dışında vekillerimizin genel yaş ortalaması eskilere kıyasla daha gençtir. Dünyaya açılmaktan çekinmeyen ve bu konuda kararlı olan yeni nesil siyasetçi-bürokrat-aydın kesimiyle, statükocu yani değişmez ve değişmeye de niyeti ve cesareti ve feraseti olmayan kafa arasındaki güç kavgası devam ediyor. Bilhassa siyaset-bürokrat-aydın üçgeninde pırıl-pırıl dinamik beyinlerle karşılaştıkça bir Türk vatandaşı olarak güven tazeliyor, Ankara’yı biraz daha fazla sevmeğe başlıyorsunuz. Boynuz kulağı çoktan geçmiştir fakat bu durumu ne kadar daha gizleyebilirler?... Türkiye güzel şeylere olduğu gibi, güzel evlatlara da gebedir. 

     Türkiye kendi medeniyetinin zenginliklerini yeniden keşfetmiştir. Bu ramazan boyunca bilhassa Batılı düşüncenin ve yaşantı tarzının hayatiyet bulduğu, milli-manevi değerlerimizle en çok çatışmanın olduğu büyük şehirlerimizde Osmanlı dönemini aratmayacak derecede iftar sofraları adı altında geriye gelen, aslında inanç kültürümüzdür. Çağdaş medeniyetlerle boy ölçüşmenin yolu da, tarihe gömülmek istenen kimliğimizle ilgili değerlerimizin tekrar günlük hayatımıza geri dönmesinden geçer. 

     Ankara’ya tepelerden baktığımızda, belki de bütün tartışmaların anası olan laik-antilaik ihtilafı başkentten başlayarak memleketin en ücra köşelerine kadar yayılmaktadır. İdeolojisiz kalan düşünce yoksulları, dünyayı gözetim ve denetim altında tutanların da yönlendirmeleriyle, laiklik kavramının arkasına sığınarak onu bir ideoloji haline getirdiler. Bunlardan geri kalmayan belli bir kesim de, dinin kendisini ideoloji olarak algılamaktan geri durmuyor. Bu kavgaların bitmesini beklemek saflık olur. Fakat bu kavgadan er veyea geç ülke gerçeklerini kavramış, dünyayı tanımadan önce kendisini tanımış yeni nesil Türkler üstünlük sağlayarak çıkacaklardır. 

Not. Okuyucularımızın mübarek Ramazan Bayramını şimdiden tebrik ediyorum.

YAZARIN DİĞER YAZILARI: