ültürel Bakış
Her Cumartesi
 -Canlı Yayın-
Saat: 20.00-21.45
"türkshow'da"


Tahribat                                                            

Her çağda insanlığı tehdit eden “bulaşıcı hastalıklar” olmuştur. Bu hastalıklardan birisi, fizikî bünyemizi, yani organlarımızı tahrip eder. Umumiyetle solunum, yeme-içme ve beşeri münasebetler yoluyla insandan insana bulaşırlar. Diğeri ise, düşünce yoluyla bulaşır ki, bu da fikir tahribatına sebebiyet verir.

Kanser, AIDS, ruhî gerilim (stres), alkol ve uyuşturucu bağımlılığı gibi günümüz insanının sağlığını tehdit eden belli başlı hastalıkları vardır. Bu tip hastalıkların bile birçoğu fikir yoluyla insanlara musallat olurlar. “Fikri bozuk olanın zikri de bozuk olur”daki gibi, insanın düşünce sisteminde, fikir dünyasında edep, hayâ, ar, utanmak, namus, ahlâk gibi terimlerin belirlediği kırmızı çizgileri yok, günlük lügatından da bu sözcükleri söküp atmış veya onun için bir mana ifade etmiyorsa, hayat tarzını şekillendiren düşünce sisteminin bozukluğu, bünyede meydana gelecek diğer tahribatların zeminini hazırlar.

Tevekkül etmeği, tevekküllü olmayı bilmeyenlerin “stres”den kurtulmaları mümkün değildir. Fransızca’dan dilimize sonradan giren “ar” kelimesi, yüzey ölçü birimidir. Ondan daha önce, belki de İslâm’a girdikten hemen sonra Arapça kökenli bir başka “ar”ımız daha var ki, sadece bu kelime bile bizi, baskın-hakim medeniyetçilerden ayırmaya, aramızdaki farkı belirlemeye yeter. Eğer bir toplum, “ar dünyası”ndan “kâr dünyası”na geçiş yapmış, onu tercih etmişse, o toplumun ar damarı çatlamış demektir.

Merhum Necip Fazıl’ın,”Oluklar çift; birinden nur akar, birinden kir” dediği gibidir: Bilgi-iletişim çağı, internet çağı denilen bu 21.yüzyılda fikrî altyapısı sağlam olmayan, helâl ve haram kavramlarının arasındaki sınırın kaybolduğu fertler ve toplumlar, kir oluğunun akıntılarında boğulmamak için çırpınır dururlar.

Bilgisayara giren virüs misali, düşünce dünyamıza nüfuz eden kirli fikirler, beynimizin en ücra köşelerine kadar girebilmeği başardığında, hem maddî, hem manevî bünyemizde telafisi mümkün olmayan tahribatlar açabilirler. “Çağımızın Vebası” denilen AIDS’in, çocuk pornografisinin, türlü cinsî sapıklıkların, globallaşan fuhuş ticaretinin ve hertürlü uyuşturucunun, fikrî, siyasî, ticarî ahlaksızlığın önüne ancak ahlakî normlarla geçilebilir. Şayet kastettiğimiz ahlak’ın yerine ithal edilen etik oturtulursa, en daniskasından edepsizlik, hayasızlık, arsızlık, ahlaksızlık ve de namussuzluk, “etik bulmadım” şeklinde geçiştirilirse; o kişi veya toplumda, yukarıda sıraladığımız kavramlar, aslî değerlerini ve onlara yüklenen manaları yitirmiş demektir.

Namus kavramını sadece kadının şahsına indirgeyen toplumlar, herşeyden önce erkeğin namussuzluğuna rıza gösteren, onay veren, göz yuman bir seviyesizliğe düşmüş demektir. Bu namussuzluk ve de ahlaksızlık; siyasette, ticarette, düşünce ve beşer hayatında daha belirgin ve tahrip gücü yüksek bir hâl alır.

Kişinin nasıl bir hayat tarzı veya medeniyeti tercih ettiğini, günlük lisanında kullandığı kavramlarla da anlamak mükündür. Arsızlık karşısında ar damarı çatlamayanın bilin ki iç âleminde ciddî tahribatlar meydana gelmektedir. Edepsizlik karşısında utanıp da yüzü kızarmayanlar; “etik”in arkasına sığınanlardır. Etik’in ithal edildiği kültür coğrafyasında, namus mefhumu aslî manasını yitireli beri, değişik bahanelerle bizim namus dairemize saldırılar ardı arkası kesilmeden devam ediyor.

İçimizdeki ve dışımızdakilarla icraat ve fiiliyattaki farklılığımız; belki de aramızdaki perdeyi sınır olarak kabullenişimizdendir. O perde, aynı zamanda bizim mahremimizin, ayıp, haram, utanmak, namus dediğimizin üzerine çektiğimiz örtüdür. Bizi diğerlerinden edepli kılan da odur.

Bu faziletten mahrum kalmışlar için yeni bir fırsat doğmuştur:  Edepsizlere bak, ibret al! Yani, atalarımın dediğine kulak as ve; Edebi, edepsizden öğren!

YAZARIN DİĞER YAZILARI: