Divan Sohbetleri
Her Perşembe
 -Canlı Yayın-
Saat: 22.00
"türkshow'da"


Yine Beynim Zonkladı...

    Bir Nisan ayının ortalarında, Temmuz sıcağına yakın güneşli bir gün; üstelik Pazar günü ve üstelik Almanya’da... Böylesi bir fırsatı değerlendirmemek için kişinin ya aklından zoru veya başka bir derdi olması gerekir. Hane halkının dağılması için içinden içinden dua eden ve duası da kabul olan benim ise, Allah’a şükür aklımdan zorum olmadığına inanıyorum. Fakat böylesi bir günde kendini eve tıkayan benim derdim var:

    Francis Fukuyama, Avrupa Müslümanları üzerine ele aldığı makalesinde; “Çağdaş islamcılığın, kimlik politikasının bir ürünü olduğu anlaşılırsa ....” diye başlayan cümlesinin altını çizdikten sonra bir başka tesbit; “Avrupa’nın kendi müslüman azınlığına yönelik uyum politikasının iflas etmesi, her an patlamaya hazır saatli bir bombadır ve terörizme hizmet etmektedir.”. Çok iddialı ve okurken bile insanı ürküten bir cümle... Onun da altını çiziyorum. ABD’li meşhur Yeni Muhafazakârlar (Neokonservative) grubuna ait Fukayama, uzunca makalesinde yer yer Fransız yazar Oliver Roy’un görüşlerine de yer vermiş. Almancası, “Der islamische Weg nach Westen (Batı’ya Giden İslam Yolu)” olan Roy’un kitabını daha okumaya yenice başlamıştım ki, “Medeniyetler Çatışması” teorisyenlerinden Fukayama’nın Roy’a atıfta bulunması, benim kitaba olan ilgi ve dikkatimi bir kat daha artırıyor. Kendi ifadesiyle, adını zikrettiğimiz kitap için 10 sene hazırlığı bile yeterli bulmayan Roy’un, “Kutsal bir kitap tanımlama itibarıyla değişik manalar ihtiva eder, yorumlanır ve bunun üzerinde tartışılır.” cümlesinin üzerinde biraz durup düşündükten sonra ilerlemeye devam ederken, hem müslüman hem de Batılı (şarkiyatçı) entellektüeli günümüz hadiseleriyle bağlantılı olarak meşgul eden bir tesbitin yine altını çiziyorum: “Anahtar soru; Kuran’ın ne dediği değil, müslamının yorumuna göre Kuran’ın ne dediğidir.”.

    Çağımızın yaşayan şarkiyatçılarından İngiliz Bernard Lewis, günün birinde Avrupa müslümanlar tarafından islamlaşacak kehanetinde bulunurken, kanaatimizce asıl hedefi; Batı cephesinde safların sıklaştırılması, mevzilerin terk edilmemesidir. Die Welt gazetesinin bir sorusu üzerine Lewis, Almanya’daki Türklerin Türkiye’dekilerden daha radikal ve devrimci olduklarını iddia ediyor. Tamamıyla haksız olmadığı bir tesbit. Üzerinde durulması gereken bir iddia. Lewis’den daha dürüst ve önyargısız değerlendirme yapan İngiliz tarihçi Norman Stone ise, (Türklere karşı) takım halinde herşeyi eleştiren Avrupalılara ve hele azınlıklar hakkına dair vaazlar veren İskandinav ülkelerine çok kızdığını söylüyor ve ilave ediyor: “Hele şu 1970’li yıllara kadar Lappen (İsveç’de bir halk grubu) adlı 80.000 civarındaki azınlığı, boyları kısa olduğu ve güya çok içtikleri için kısırlaştıran İsveçlilere bakın!....” . Bu iddiayı, İsveç’te yaşayan bir Türk’den bir ara duymuştum ama çok da ciddiye almamışım demekki... Ama şimdi irkiliyorum. Nasıl olabilir? Bir anda, böyle bir insanlık dışı muameleyi Türkler kendi içindeki azınlıkların birine yapmış olsaydı,diye aklımdan geçiriyor ve irkiliyorum: Avrupa kıyameti koparırdı... Ama kesme-doğrama, yok etme ve kısırlaştırma konusunda pek mahir olan Avrupalı sözkonusu olunca, herkes suspus...

    Birdenbire şarkiyatçıların ve şarkıyatçılığın ipliğini piyasaya çıkaran Şark kökenli Şarkıyatçı Edward Said’i hatırlıyorum: “Bugün İslâmiyet’e ilişkin hemen hiçbir çalışma bağımsıy ve çağdaş baskıların aciliyetinden korunmuş değildir..... Günümüz Avrupa ve Amerikan kamuoyu nezdinde, İslâmiyet özellikle tatsız bir haberdir. ........İslâmiyet uzmanı akademisyenler ep bir ağızdan İslâmiyet’in Batı’yı tehdit ettiğini haykırırlar.”

    Altını çizdiğim her cümle ayrı bir yorumlama veya cevaplama gerektiren makale konusu. Lewis’ten Fukuyama’ya, Stone’den Roy’a gidip geldikçe kafamın zonklamaya başladığını hissediyorum. Odanın güneye bakan penceresinden kaybolan güneşin son ışınları batıya bakan pencereden içeriye girdiğini farkedince, saate göz atıyorum: Eyvah!... Bir yazı yazamadan gün akşam oldu. Halbuki “Medeniyetler Savaşı”nda Şark cephesinin kalemşörleri tarafından yalnız bırakılmış, Çanakkale erlerinden daha beter durumda olduğu zannına kapılan ben, herşeye rağmen bu saldırganlara haddini bildirecektim.

    Gün döndü, gün bitti ama benim yazım, yazacaklarım bitmedi.


YAZARIN DİĞER YAZILARI: