Ben İstanbul’dum

Saat hüzün yarılarını vururken,
gözyaşı gibi düştün gözlerimden,
yağmurluydu hava.
Ben,
sen,
ve bu meymenetsiz şehir…
Yağmurluyduk hepimiz..
En kırağı değmiş yanlarımızda
öldü umutlar.
Kalabalık bir yalnızlıktı yaşadığımız.
Sen ağlıyordun.
Yüreğin yanıyordu derinden.
Uzattın ellerini karanlığın saçlarına.
Martı kanatlarında düştük
en yalnız düşlerin koynuna.
Sen ağlıyordun.
Ben yağmurluydum.
Sen gönlümde uçan martı.
Ben o gece İstanbul’dum.

Sebahattin Çelebi
20.06.2005

SAYFA BASI


Yazarın diğer yazıları:

Ben İstanbul’dum
İstanbul, hiçbir şeyim...
Yüreğim Yusuf kuyusu...
Zordu seni sevmek....
Sen Züleyha olmalısın...
Sanma ki, sanadır hasretim...
İnna lillahi...
Adını bilmeyen şehirler…
Kıpkırmızı bir öpücük
Sana yüreğimi bırakıyorum
O yağmurlar
Sensizliğe
Artık anlasana...
Git uzaklara...
Gözlerimde ölür akşamlar...
İş dünyasında savaş stratejileri
Artakalanlar
Ayrılık düğündür aslında
Bu şehir, varoşlarında gizlerdi seni...
Memleket Gülüm
Gelirim ben sana
Mavi levhalı sokak
   
SAYFA BASI